JULIANA VAN STOLBERG.

32

„onze Heer Jezus Christus, wien aile macht in den Hetne]„en op de aarde gegeven is, kan aiien die Hem aanroepen„en van harte vertrouwen uit aile gevaren helpen. Hem„bid ik, mijnen Heer met Zijne goddelijke genade en Heiligen„geest nabij te blijven, opdat gij in niets treedt, dat tegen„God en uwer ziele zaligheid is." En tot slot volgt danweder het oude re&ein: „het is beter het tijdelijke te ver-biezen dan het Eeuwige."

Toch wist Juliana maar al te goed, dat, als er geenvrede gesloten werd, als de krijg werd voortgezet, die haarzooveel opofferingen en tranen had gekost, die allen, diehaar dierbaar waren, verre van haar hield, dat dan voorhaar de laatste kans verdween om voor haren dood deovergeblevenen harer kinderen nog eenmaal om zich te ver-zamelen. Aan vijftien zonen en dochteren had zij het levengeschonken, en nog vóór haar alsterven bezat zij klein-kinderen en achterkleinkinderen ten getale van 160.

Niettemin was het zeer eenzaam om haar geworden. De driezonen uit haar eerste huwelijk, met den graaf van Hanau-Minzenberg, waren jong gestorven en de drie jongsten uithare tweede echtverbintenis, Adolfj Hendrik en Lodewijk,waren gevallen in den Nederlandschen vrijheidskamp, terwijlook de echtgenooten harer dochters, de graaf van Berg,de graaf van Schwarzburg, de graaf van Nieuwenaer enMeurs, hun lot aan dat der Nederlanden hadden verbonden.Maria van Nassau, 's Prinsen oudste dochter, Juliana'srechterhand bij hare zorg voor armen en kranken, bij debereiding van artsenijen, waarvoor de slotvrouw van Dillen-