i4

JUUANA VAN STOLBERG.

overheersching den strijd ais gelijke tegen gelijke kunnenaanvaarden in de rechtmatige hoop, dat de verdrukte enmisnoegde Nederlanders hem voor hunnen beschermerzouden erkennen en, zoodra hij aan het hooid van zijnieger aan de grenzen verscheen, gemeene zaak met hemmaken. Om dat te kunnen beproeven had hij alles op hetspel gezet: zijn vermogen, zijn crediet, zijnen naam enzijne eer. Maar hoe droevig was hij in zijne verwachtingenteleurgesteld! Noch in macht, noch in beleid bleek hij tegenzijnen tegenstander te zijn opgewassen en de Nederlanders,die zich zonder twijfel vóór hem zouden hebben verklaard,zoo hij de overhand had behouden, lieten zich onbetuigden roerden zich niet, nu hem alles tegen liep en zij geeneverlossing van hem hadden te hopen, maar integendeel dewraak van zijnen overwinnaar te duchten. Ontveinzen konhij zich niet, dat zijn persoon en streven zijne verwantente gronde had gericht. Of was het niet om zijnent wil, datzijne moeder en zijn oudste broeder in geldverlegenheidwaren geraakt; dat zijne eigene kinderen en die zijns broederswegens de uitputting der middelen van zijn Huis en hetonvermogen der grootmoeder om in aller behoeften tevoorzien, bij welwillende betrekkingen een onderkomenmoesten vragen en bescherming tegen het gevaar vanopgelicht en naar Spanje gevoerd te worden, zooals hetden oudsten, Philips Willem, reeds was geschied? Onderden druk van zooveel leed en teleurstelling, nog ver-meerderd en voor zijn fier gemoed als ten top gevoerddoor het openbare wangedrag zijner gemalin, lag de Prins