7

Nu opent zich van zelve de Cuwern oóscura, waar*uit de groote vorscher EHENDORF zijne schepping ont-leend heeft. Wij gelooven, dat wij met het grootsteregt deze schepping een Owc? .spooAse/ mogen noemen.Want hij heeft zijn geschrift met geen ander doel inhet licht gegeven, dan om diegene, welke nog nietzeer ervaren in de kerkelijke geschiedenis waren, opden dwaalweg te brengen; wij moeten de oppervlak-kigheid en onbeschaamdheid, waarmede hij de Catho-lijken beschuldigt, in hem betreuren. Want daar hijzich als de eenigste grondige vorscher in dit stuk wilvoordoen, kan iedereen uit het reeds zoo even gezegdeontwaren, dat hij slechts een naprater is, die zijnenvoorgangers weinig eer aandoet, daar hij het niet ver-staat natuurlijk genoeg voor spook te spelen.

Het ligt in den aard van een spooksel, dat het,om zijne wezenlijke gedaante te verbergen, dikwijlshet voorste naar achteren en omgekeerd draait. Zulksis ook met den heer EHENDORF het geval. Hij stelt dalater, opgekomene apocryfen, als bronnen der oudsteoverlevering voor, zoo als hij bl. 4 schrijftf

M De bronnen der Ove7*Jeve?*:*Kj

splitsen zich in twee afdeelingen, in opoez^/è enzuare. De eerste kunnen wel de oudste zijn, hetgeenin den loop van dit onderzoek blijken zal; deze zijnuit de tweede, derde en vierde eeuw afkomstig, enkunnen als de eigenlijke grond dezer OuerJeuerzKygelden ; derzelver hoofddoel toch is, PEIRCS zeer vroeg-tijdig naar TZozzze te verplaatsen, hem Z?:sscA(%) dergemeente van ZZozne te maken en hem daar te latensterven. Dit nu is tot in de kleinste bijzonderhedenuitgewerkt. Hiertoe behooren de, aan HNUS en Dio-