30

17.

Ubbo Emmius an Johann Witten.

S. I. 7 Januar 1595.1)

Leeuwarden. Frovinzial-Bibliothek. Ms. 518. Fol. 28 recto.Nr. 46. Kopie.

Doctissimum Carmen tuum legi hodie & relegi, sensi-que cum lectionis iteratione crescere mihi mirifice tum amo-rem tum admirationem ingenii tui. Candide dico quodsentio sicut decet apud Candidum, De uuo vespere coram.Ex colloquio hesterno sollicitudo ac cura me in lectum estprosecuta, & in easdem me cogitationes pene invitum re-volvit. In quibus hoc miratus sum ac miror, quemquamesse qui polliceri sibi possit, davum in scenam induc-tum turbas non esse daturum, icl est Davum non fore Da-vum, &, naturam repente positurum suam, quam aiuntsapientes si vel furca expellatur tarnen solere recurrere.Quod quidem simile mihi videtur ac si quis confidat lupumbene monitum ac repraehensum & de probitate sua pro-lixe pollicitum, si in caulam fuorit inmissus nihil molestiaenihil detrimenti esse ovibus allaturum, & inter oves re-pente ovem futurum. Quam vero velim haec quao con-silia regere debent ob oculos habere & oxpendere id, quodnon minus vere quam scite dictum est. Qui mala cumpossit non vetat ipse facit. Verum quo progredior? Ultracrepidam seil, sutor. Sed confido candori tuo, qui quaeexcidunt mihi obiter aut temere, prout animus incitatur,candide sit interpretaturus. Vale ac vespere, nisi quidinterveniat, me exspeeta.

18.

Ubbo Emmius an Johann Witten.

S. I. 8 Januar 1595.

Leeuwarden. I'rovineial-BibliofJie/r. Ms. 518. Fol. 12 recto.Nr. 14. Kopie.

Meministi, amplissime domine, & quid ego petierimaliquoties, & quid mihi sis pollicitus. Quapropter rogo ut

') Vom Gedicht, das Emmius im Anfang der Nr. 16 verspricht,wird hier Zeile 1 die Rede sein. Auch das „Candide dico" weist aufdas Gedicht, das den Schluss der Nr. 16 bildet, hin.