177Quadruplas vel centuplices retulisse, subindeBis quoque centuplices, quamuis non scissus aratrisEsset ager, ligno tantumque foratus acuto:Cui sic inuersi souca sua granà bacilloIndiderant, ut fabam indunt nostratibus oris.Humanaeque parem reserunt hîc esse staturaePersapidum Rhaphanum, pretiosam tegmine clausan-Crescere Bezaaram, colubros progienere grandesInnociios, tantaque gryphes vi, bestia vi oreIntegra sumatior, vaccas succumbe: lethoMontiuagas, si plana petant, descendere mixtosBusones pluuijs, assatesque igne vorari,Aequalesque viris quatuor vixisse gigantes,Certior viq, si des foret, effod sse tribunumHispanum magnae mensurae, & ponderis essa,Hac pecudum esseratos, ni crania iuncta fuissent,Hic & oues grandes inventas instar equorumEt sapidas, modicique esbi, pondoque firentesQuinquagena, suo residentem tergore passusFerre quidem per mille, iamen nec verbere lassas,Calcariue loco vel paullum posse moveri,Argento montes, auroque scatere, diesseNulli vrbi foueas auri, his fulgereque riuos,Montibus infundi pluuiam, quae temperat aurasFeruidulas facundas agros, dat commoda cunctis.Par quoque naturae bonitas, ciuilis honestasDicitur, atque verecundus nuribusque decorusEsse pudor, constansque labos, ergaque maritossse fidelis amor: sed ad vsque indusia calcemBlana