95
Katrinke lött dat Kopple henkeOn fängt aan reiflich nohzudenke:
Dat Nebelhuus, dat Nebelhuus,Dat doch woll angersch hecsche mus,
On no fängt sie aan opzuzelle,Wat et för Hüüser c;övt en Kölle:
«E Rothuus, Dollhuus, Schcmspielhuus,E Kranken-, Schlacht^on Waisenhuus,
Kenn ich, doch hööt ich nie em Leone,Dat et e Nebelhuus deht gevoe». —
Do sät Marjennche: «Froog doch norDen Broder ens, den Herrn Pastor». —
Dat goode Trinke tritt en't Zemmer,Knixt eesch, fröggt fröndlich dann wie immer,
«Herr Broder, nemm die Froog nit kruus,Kennst du viellecht e Nebelhuus»? —
«E Nebelhuus», sät de, «nee, Schwester,Zu Köllen wor noch kccns bös gestcr.
Sag du dem Mann: Noh köllsche Ant,Hätt' eene sich 'ne Witz gemaat». —
Ich lacht hell op on deht dann sage,«Soll ich antwoode op die Frage?
So wiet ich et begriefe kann,Dat Nebelhuus liggt nevvenacm».
Dat Trinke sät: «So wahr ich levue,Dat heesch nit Nebel, da! hcesch ncvve». —
<^>