'
^
94
Zwei Schwestre wohne do bei öm,Die maaken et öm recht bequem. —
Oem nit voll onthätig zu blieue,E kleen Geschäftche sie bedrieve.
Sie sind nit schlau, dröm em Geschäft,Der Broder goode Rootfchläg gövt.
Em kleene Stöuke neverm Lande,Deht de Vikar hüt op mich wände.
Wat nevenaan gesprochen wööd,Mer Woot för Woot em St'övke hööt. —
Do schellt et, on die Dhör geht offe,En tollnisch Platt een Stemm, een groove,
Fröggt: «Iongfer; ehr weßt et geweß,Wo't Nebenhuus von Köllen es.
Marjennchen hat den Schnupfen grade,N klingt wie L wenn sie wat fände,
Ooch woot statt Nevven, Neben gesaat,On dat klingt fremd en köllnisch Platt.
«Dat Nebelhuus»? sät sie, «min Bester,Kenn ich' nit, doch viellecht min Schwester.
Han nie e Woot dervon gehööt,Glöv nit, dat dat in Köllen steht«.
No deht sie dat Katrinke roofe,Dat kömmt ooch ilig aangeloofe,
On die uerfchnuppte Schwester fröggt:«Kennst du dat Nebelhuus viellecht»?
^
<^>