Druckschrift 
2 (1888)
Entstehung
Seite
90
Einzelbild herunterladen
 

°^>

90

Sie schreit: «Dat geht kee Minsch wat ann.Wenn minne Mann mich schlcht,Dat dörf de dhonn».* — Ietz ooch de MannZum Angreff övergeht.

Gemeinsam paukt dat Ehepaar,Los op de Amtskolleeg,Bös de zur flöcksten* Netirad,Gefonge* hüt der Weg. — —

E Stöckske uns dem Leeve wellIch Oech uerzelle noch,Wat Ehr gedonn in diesem Fall,Dat saut mich, wenn ich froog:*

«Zu mech kömmt disser Dag een FrauOn kriescht e Stock zueesch,Dann jammert sie, helft us der NotMich doch: Herr Pastor Geerscht».

«Saat mich vorher ens, wat Oech drückt»On krieschend sie begennt:«Ich bliev* nit mihr bei minnem Mann».Ich froog streng: «Hat Ehr Gründ»?*

«Geweß! Geweß! De ganze Dag,Bös ha en't Bett sich leet.Es hä so üürig, wie een Uehl,*On wie e Peed* verkeet».* —

On dit on dat, on dat on dit,Sie schwadroneert so voll,Dat ich ehr endlich sauge mot,«No halt die Mull ens stell».

,F

<^>