Druckschrift 
2 (1888)
Entstehung
Seite
34
Einzelbild herunterladen
 

»

^,^

34

On lött mich de Katarrh eu Ruh,Dann drückt mich angerschwo der Schuh,Dann han ich Gleederrieße,On es dat över, no, dann trommt,^Em Ohr et mich, 'ne Vackzank brommt.So, dat ich nit kann bieße.*

«Hööt,» sät Herr Geerscht, «wenn Ehr no saat,Dat Ehr dat Podagra noch hat.Dann sollt Ehr König weede.Ehr nicht* jo no Ap'thek on Bett,Ehr sid e wandelnd Lazarett),No lott mech ooch ens rede.

Ich glöv, fröggt mer e Dutzend nochArm oder rich, gering on hoch,Sie hant all wat zn klage.Die Langwiel plogt sie fürchterlich,Sie meene, on sie ärgre sich,Bös sie der Purzel schlage.

Woröm so voll gegrübelt wööt?Dat Leve es et gar nit weet,Sat mich, wat es dat Leve?Et es Iohr en on es Iohr uns,Een ewiges: Box aan, Box uns.Bös mer sich mot ergeve.*

^

'HnMN/