33
Weit han ich mich gequält, geborgt,Bös ich ich die Vlage* hat versorgt;Donoh* koom eesch de Jammer,Wat han ich no? No han ich Brod,Doch setz ich met min Odemsnot,*Alleen jetz op der Kammer. —
Ha schwiggt. — «No Ehr,» sät de Pastor,Zum Zweiten, de hat wisse Hoor,On fängt no aan zu rede:«Ich wor verwaist met fofzehn Iohr,On wat dat heesch, es jedem klor,Met Faste groß zu weede.
Min Sorg wor stets: Wie wööscht du satt.Vom Leeve han ich nix gehatt.Bequemlichkeit, Vergnüge,Die kannt ich nor dem Name noh,*Ich dacht, no waat, du wedds hernob/Die Dehl* woll met noch kriege.
So ging dat en die fofzig Iohr,On wie ich rich gewoode wor,Do deht ich renteneere.Dat evver wor der Kukuk jetzt.Et hat e Leid sich festgesetzt,Em Mage, en die Neere.*
No moß bei jedem Dröppke Wing^Ich denke an die Magenping,Moß selvs beim Honger faste.Sons wälz ich mich die ganze Nacht,Bös dat der neue Dag erwacht,Heröm en minnem Kaste.
^