12

"K

Ä>'

'Ne Vunrsmann log en Flengrc'^ krank,

De moßte ich bedeene,

Hä hadd e Iönkge, kloog on blank,

'Ne allerlecvste Kleene.

De froogt ich, wenn ich öm nor soog":Wie geht et dinnem Vatter doch?

Hä gov^ mir stets zur Antwoot: «Schlecht,Et well nit besser weede.»Iong, sagt ich oft, du moßt oiellechtWat fiieß'ger vor öm beede.»*

So ging dat sott. Ech han bös hüttVon öm dieselbe Antwoot tritt."

Hütt antwoot hä: «N o es ha dot,

Hä es gestorve eeve.»

Ich kreeg 'ne Schreck on rcef: Min Gott,

Es hä nit mihr am Leeve^?

Dront hä die Medizing ooch uus,Wor ooch 'ne Arzt bei öch em Hnus?

Wat ment ehr, wat dat Iöngke treuMir sät? Nee, ohne Helfer,On ohne Doktor un Arznei,Storv" hä Oech ganz von selvcr.

De Iong, seht, hadd 'ne Witz gewallt.Ich sag öch, 't es 'ne wahre Staat.»

^

Wen Vauptfönd.

Herr Pastor Geerscht sooß emol Vicht,^On woot on woot nit fecdig.

Die Kneebänk, die am Aichtstohl stont,^

Die wooden gar nit ledig.