Verwundert lilivt der Mecster stonn,Der Helge Mann fährt fort:«Jetzt stonn zweidausend Iohr ich schonBald an dem heilge Ort.Oehr Woot han ich us alder Zeit,Dat ech he stonn en Ewigkeit.
N o dacht ich mir, et wör doch schon,Wenn Ehr et mir vergönnt,Dat ich met Oech, einfach on kleen,Wat Schrievens* male konnt.So ecne Art von Pachtverdrng,Dann hädd' ich Ruh om alde Dag,»
De Heer kikt öm verwondert acm,Als wenn ha sagen wollt:«Mein Gott, wat fellt dem alde Mann?»Doch spricht ha voll Gedold:«Seit wann es et cm Himmel Mod',Dat man nit trauct^minnem Woot?»
«Och Heer,» sät jener, «sid nit bös,D o setzt 'ne Advokat,Dc goot Bescheid en allem weeß,De hädd mich dat gesaut:Et ging nix dröver justcment,Wat schwarz ob wiß mer lese könnt.»
Der Heer spricht eenst: «Habt, ich nit Recht,Als ich dich han gesaut:Heren lott der geringste Knecht,Doch keene Advokat.Du dehts et doch; e einzigmal;On such, no ha' mer de Skandal.»