E. Kirchen-, Bistums-, Stadtgeschichte 533
, ve t ere ut opusculum quod de incarnatione domini parvitas mea fecerat, vobis oslenderem,ecelibens pareo iussioni vestrae. 9 Sciatis tarnen me in eo nihil de meo posuisse sed quod■ sanc iis doctoribus legeram et maxime in libro domini Anselmi Cantuarensis archiepis-■ Quen i . . . Cur deus homo nominavit. . . Praeterea domnus Odo Cameracensis episcopusnoslri coenobii . . . primus abbas, qui me et patrem meum tresque germanos meos monachosiecil etcui ego licet indignus in eiusdem coenobii regimine tertius abbas successi: is inquam,abbas Odo in vigilia nativitatis domini de eadem incarnatione sermonem perpulchrum . . .iratribus nostris in capitulo singulis annis facere consueverat . . . Et quia tunc eram adoles-cens ■ non pauca ex eius verbis memoriae commendavi, quae nunc etiam refero vobis.
Widmung zu De miraculis Migne 156, 961 B Bartholomaeo . .. Laudunensis urbis epi-scopo fraler Hermannus. Cum dudum in Hispaniam ... profectus . .. promissum sucepissetisiarei vobis corpus b. Vincentii. . . nee non et casulam . . . quam b. dei genitrix s. Hilde-ionso Toletanae civitatis archiepiscopo dederat ob remunerationem trium libellorum, quosde virginitale sua composuerat, coepistis a mea parvitate quaerere utrum eos denique libellosalieubi vidissem. . . . Cum vero eos in urbe Catalaunensi forte reperissem . . . protinus per-samenum. .. mihitradidistis meque ad praefatam urbem propter eos transcribendosdirexistis.Scripsi ergo primo vitam eiusdem Hildefonsi, deinde praefatos eius libellos subiunxi. Quibusscripiis addidi miracula quae praefata saneta dei genitrix in Francia et Anglia fecerat perreliquias suas, quae in Laudunensi servantur ipsius ecclesia. Haec ergo miracula . . . compo-sui sed ut maioris auetoritatis essent . . . sub nomine canonicorum eiusdem ecclesiae eapraetitulavi. Beim Fortsetzer von De restauratione heißt es c. 14 (SS. 14, 324, 12) Post-quam more suo libris scribendis et ecclesiastice psalmodie insistere cepit ... 16 Scripsit enimquatuor breviarios pluresque b. Augustini libros und 25 p. 326, 44 Domnus etiam Heriman-nus, quondam abbas noster, cum eisdem prineipibus . . . Jesu Christi sepulchrum inviseremulto ardore sitiens anno dominice incarnationis nifallor 1147 Jerosolimam religioso cum ap-paratu ire perrexit. In itinere quid egerit, actum quid de eo sit, nil certi habemus: alii enimpro Christi nomine et proximi dilectione martirizatum, alii captivum abduetum referunt.Für Hermanns Leben außerdem wichtig De restaur. 60—63 (MG. SS. 14, 301 bis 303).
a) De restauratione monasterii s. Martini Tornacensis. Her-mann geht in diesem für Geschichte und Bildungsgeschichte Flandernsgleich wichtigen Werke von dem berühmten Tournaier Lehrer Odo aus. Inallen Artes war er hervorragend, besonders aber in der Dialektik, und ver-faßte drei philosophische Bücher, deren eines, Sophistes betitelt, zur Er-kenntnis und Vermeidung von Trugschlüssen dienen sollte; das zweite be-titelte er Liber complexionum, und im dritten, De re et ente benannt,löste er die Frage, ob Sache und Ding dasselbe seien. In diesen und anderenSchriften bekannte er sich aber nicht zu seinem Namen Odo, sondernnannte sichOdardus. Odo wird nun mit dem Liller Dialektiker Baimbertverglichen und Hermann erzählt, daß ein taubstummer Wahrsager (!) ihnüber diesen stellte. Als er der Schule in Tournai vorstand, wurde ihm einstein Augustin De libero arbitrio angeboten. Er kaufte das Buch und alser in der Erklärung von Boethius De consolatione zu Buch IV kam, erinnerteer sich seiner, ließ es holen, staunte über die Beredsamkeit Augustins, ver-ließ die Schule allmählich und ging öfter zur Kirche. Dann verbreitet sichHermann über die Beziehungen Flanderns zu England und Frankreich undüber die Geschichte der normannischen Herzöge. 1 Hierauf erzählt er die Er-mordung Karls des Guten mit allen weiteren Folgen sehr ausführlich. Undnun erst kommt er von Kap. 37 an auf die Restauratio s. Martini zu spre-chen. Odo wurde in dem neuen Kloster 2 Abt und seit der Zeit wuchs dieStiftung und Hermann erzählt, daß er zum Konzil von Reims geschicktwurde, noch ehe er Diakon gewesen sei. Hierauf 3 folgen allerhand Nachrich-
In Kap. 15 wird eine Begebenheit aus Gregorialis.
aem Leben Heinrichs I. von England ein- 3 c. 43 p. 293, 28 (und c. 47) werden Stücke
gehend berichtet. aus der Vita Eligii des Audoenus, c. 49 p. 296
Hier war Alulf Mönch, der Verfasser des Stellen aus Sigeberts Chronik gebracht.