w

GERVASII TILBERIENSIS

XXXII. De calorejolü, quo cibaria ficut igne coquuntur.

IN prxnominato Severidialogo refert Poftumianus: ubi primus eremum ingrefllis fum,dtio-decim ferme ä Nilo milliaribus vidi ollam cum oleribus, qux nobis in coenam ä viro Deiparabatur (ine igne fervere. Tanta quippe illic vis folis eft, ut quibuslibet Cocis etiam_iadgallorumpulmenta fufficiat. Ex majore parte , qui illic inter Hla fecreta confiftunt, [ole-ribus] cum alia ibi germina nulla fuccedant, exceptis palmarum pomis, quae daelylos no-minamus, aluntur.

XXXIII. Deolympo, quiflatum ventorum excedk.

CUm in plerisque feripturis celfitudo montium deferibatur, non erit omittendum,quodolympus,monsThracix,tantx dicitur altitudinis,quod ad ejus apicem nullus ventorumflatus unquampertingit, quod ex literarum perpetuitate & aeris nimiafubtilitate con-vincitur, ut fupra, titulo de fönte paradifi, & quatuor fluviis memoravimus. Si enimilluc venti pervenirent, utique flatus aquoii craffiorem ibi quandoque aerem generarent. Eft& in ipfo Africx Oceario mons Atlas altiffimus, quifabulosehumeris fuis cxlum fuftentare di-citur, HabensMauritaniam Tingitanam adfiniftrarn, utfuprä, deeifione feeunda, titulo doAfrica latius expofuimus. Sed & ut teftatur Poßumianus tn dialogo SeVeri , vertex Sinai montistantam habet celfitudinem, quodfummum ajus cacumen, coclo penevicinum, nequaquam_>adiri poteft. Quotidiana tarnen bißoria memorat, infiimmitate montis Sinai angelontm mmiße-riv ieatijßmam vtrginem Catharinam ejje fepidtam, ubi jugeolim (v*) manat j fortaffis fummi-tatem verticis intellexerunt autores. Verumtamen in ipfo cacumine verticis, ubi Deus locu-tuseftad Mofen, legem inftituens, credimuslocum eile inacceffum ätempore Mofis, ubinu-bes operuit Mofen. In ejus tarnen confinio, fed aüquantö inferius, virgoCatharinaperma-rus angelicas fepuka prxdkatur.

XXXIV. De vento , quem in chirotheca conclußt fantfus.

Qllia verö ventorum ac montium feeimus mentionem, afferentes, montes plurimosomnibus ventis eile altiores, illud quoque armeclimus, valles effe fic montium con-tiguitate conclufas, quod ad illas nunquam aura pervenit. Eccein regno Arelatenfi,epifcopatu Vaßonenß cafirum DiVionis multis colonis inhabitatum. Hoc in valle, cir-cumquaque montibus circumfepta, pofitum eft, in quod eö, quod ventus nee leviffimus fub-jntraverat usque ad tempora Caroli M. fterilis femper vallis extiterat, omnique humano com-modo prorfusinutilis. Verum infoeeunditatem ipfius comperiens Archieptfiopus Arelatenfis,fan&iflimus vir, miraculisprxdärus, Cxfarius, mareeivitati fux fubjacens adiit, & chirothe-cam fuam vento marino repletam ftrinxit. Accedens itaque ad vallem, inutilem tunc habi-tam, in nomine Chrifti chirothecam, plenam vento, fcopulo cuidam injeeit, ventumqueper-petuum jtiffiremittei-e. Sicque factum eft, quod ftativn rupes, faclö fbramine, per feiffuramexhauftum ventüm femper eru&uat, quem/^/^««wvulgusnominat, quafi äponto illuc vir-tutedivinätranslatum. Hie, inquam, impetuofus terminos cujusdam fubterfluentis aquacnontransgreditur, omnia foeeundat, omnia falubrat, & dum prxtereuntes ä fronte falutat,eos akiore flatus algoreflagellat: quos vallis Konfinium egreflos quafi prohibitus, nedatasfi-bimetasexcedat, non approximat.

XXXV. De virgula , qux, per obedientiamfloruit.

■Nfigne cujusdam abbatis mandatum quantam in novitio quodam operatum fitvirtutem,

Poftumianus refert. Abbas pollicenti novitio peipetem ad «mnia vel extrema patienti-

am, ftoradnamvirgarnjampridemaridamfolofigit, imperansuttamdiuvirgulx aquam_.

"irriguamminiftraret, doneclignum aridumin folo arente vivefeeret. Subje&us advena

dhiriae legis imperio aquam ä Nilo per duo ferme milliaria humeris quotidie convehebat, quo

duobus annis infruduose completo, tertio demum fuccedentium temporum labente curri-

culo, virga floruit. Ego, inquit, Poftumianus ipfam exilla virgula arbufeulam, qua; hodie;

intraatriummonafterii eft, ramis virentibusvidi, quafi teftimonium virtutis divinx maneat.

Ex h\s ay^zret, firemßime Prwceps, quidmeritifan&ihabeat obeditentia, qux non minus ter-

reno Principi debetur in his, qua; ad jura pertinent imperii, quam fpirituali patri in his, qux ad

Deum

{v*) f. juge ükurn.