OTIA IMPERIALIA.

97'

XXX. De arenis calidis.

LEgimus indiakgoSeveri, quod Poftumianus referebat, fe,cum Alexandriam navigaret,relu&antc Auftro, pene in Syrtes illatum fuiflfe, quod provide nautx caventes jaclis la-tus navis anchoris fuftinuerunt. Tribus, inquit Poftumianus, fere ä littore milliari-busparvumtuguriuminterarenasconfpicio, cujus te&um, ficutSaluftiusait, quafica-rina navis erat contiguum terra?, latisfirmistabulatisftratum, nonquod illic visulla imbriurrL»timeatur j fuiflfe enim illic pluviam ne fando quidem auditum eft 3 Ted quod ventorum ibi ea_viseft, ut, fiquandovel de mitiori crelo aliquantulum flatus fpirare coeperit % magis in illis ter-ris, quam in ullo mari naufragium (it. Nulla ibi germina, fata nulla proveniunt: quippc in-ftabili loco, arentibus arenis ad omnem ventorum motum cedentibus. Verum ubi averfa_.qusdamämari promontoriaventisrefiftunt, terra aliquantulum folidior herbam raram atquehilpidam gignit, qux ovibus eft pabulum iatis utile. Incolas lacle vivunt j qui folertioresfunt, velitadixerim, ditiores, hordeaceo pane vefcuntur. Eaibiiblametliseft, qux celerita-te proventus per naturam fblis iive aeris, ventorum cafus folet evadere: quippe fertur ä diojacli feminis tricefimo die maturefcere. Confiftereautem illic non alia ratio facit, quod omnitributoliberifunt. Extrema fiquidem (*) Cerenorum ora eft deferto illi contigua, quod in-tervEgyptum & Africaminterminaeft, per quod olimCatoCaefaremfugiens duxitexereitum.Illic prandiumreperifanelocupletiflnnum, dumfenex apponit hordeaceum panemj fafcicu-lumetiam herbae intulit, cujus noi ■enexcidit, quxmentha: limilis folus exuberans, faporemrjiellis praeftabat. Hujus praedulciadmodumfuavitate delecftati atque exfatiati fuimus. Era-mus nos quatuor, & ipfe quintus.

XXXI. De herbis JErypti.

E harum terrarum defertarum herbis aliqua fubjungamus. Erat inprovincia Aquenfii&regnotuoPmzo'/u-, Arelatenfis miles ftrenuus & Dominus cafiriDa/fimJunßi caflro* frolcalcarienß. Hie Isnardus nomine, propolko melioris vitae, nee filiis parvulis neeuxorejuvenculafalutatis, transfretavit, id habens propolitum, ut qualis in folitudineantiquorum patrum eflfet ccnviclus, ipfe fux converfionis experientia probaret. Jam per fo-litudinem feptennis inceflerat, cuminmentemveniteuidamex originariis fuis, ut quo deve-nerit dominus ejus, circumeundo terram perquirat. Navigavit & poft multas hofpitatim per-quifitionestandera folitudinemintransreperithominem, quem optaverat: non minus agni-tus quam agnofeebat. Salutationisverbispracmiflis, & transcursö propinquorum, affinium& filiorum ftatu, pofthoram debitam menfä parata iuecedit, herbä flii minifterium prxbente-\icepanisquotidiani. Quoddam radicisgenus apponiturfecuspauxilluli rivuli decurfurrij.Hofpesbenedi&ionedatäftupet, &fame invitante ad guftandum ducitur, radices oblatas tämfapidas reperit, quod meritö omnem noftri convi&us panemauteibum dedignari poteratautoblivifei. Comedit&fätiatur. Satiatus inquit, quae fit & cujus herbx radix oblata? quali-terve aut quo indice praroftenfä ? Ad hzec vir fan&us: cum propter mundi fpretas delicias adhanc in monte Libani folitudinem pervenillem, ut non tantüm mundi fed & mei immemor fi-erem, videns terram montuofäm&apertam, incultam&omni frucT:ufterilem,confumtomo-dicöpane, quemadviaticulummeumdetuleram, crefeenteque corporis naturali efurie,dubi-usextiti, quidconfultiuseffet, autarduicceptiquepropofitidifficultatemdeferere, aut, quodcoeperam, arduum inftitutum profequi, usque quo natura defkeret. Quid ultra ? ad herbasfylveftres me transfero: corde cruditatem earum infperatam infipiditatemque abominante_,,jam torpefeebatardorardui prineipii: cum repente corvus advenit, ereptamque inpradenticujusdam herba? radicem, ad pedes meos deponit adve&am. Tunc ego tacitus rem confide-rans, herbam ori applico, fuavemque ac omni dulcedine plenam reperio. Exhinc (**) avi-ditatinecefTitatiquemexconlultumagnofcens, panem omnem dedi oblivioni, eligens (***)dulcedinem radicis, quar* & tu probafti, quam omnem veterem odorem ollx, pa-nis nee farina*, quas mecum duxeram. Et convivio fpiritualiter fadlö, hofpiti fuo fra-ter eremi incola valedixit, dans illi falutationis extremse verbum, & panis fui täm fblen-nem quam jugem memoriam.

at

Hg ggg *

XXXII.

(*) Cyrencorum. (**) timiditati. (***) fupplc: fotius.

';"';

1