Druckschrift 
3 (1867)
Entstehung
Seite
196
Einzelbild herunterladen
 

196

Nr. 226.

König Kudolf schliesst mit dem Erzbischof von Köln einen Vertragüber Schrot, Korn und Präge der Münze, welche vom Kaiser wie vomErzbischof geschlagen werden solle. — Boppard, 1282, 27. September.

Abgedruckt bei Seibertz Bd. 1 Nr. 401.

Nr. 227.

Wolbert Polpeir von Erp und Frau verkaufen dem Domstift einenMansus Ackerland in der Pfarrei Erp, nehmen denselben vom Kapitelin Pacht und machen sich zu Hofhörigen des Domhofes in Erp. —

1282, 5. Dezember.

1282 Nos Wolbertus dictus Polpeir de Erlepe 1 ) et Gerwif uxor meanotum facimus universis presentes litteras inspecturis, quod de con-sensu heredum nostrorum in presentia scabinorum de Leggenich ettotius parrochie in Erlepe vendidimus venerabilibus viris decano etcapitulo ecclesie Coloniensis unum mansum terre arabilis allodii no-stri situm in parrochia de Erlepe pro certa summa pecunie videlicettriginta octo marcis et quatuor solidis Coloniensium denariorum no-bis numeratis, traditis et assignatis, quem mansum ab eisdem decanoet capitulo recepimus pro certa pensione videlicet viginti maldrissiliginis Coloniensis mensure, que nos et heredes singulis annis inperpetuum in festo beati Remigii nostris laboribus, periculo et ex-pensis in valore melioris annone ad unum denarium in granariummaioris ecclesie Coloniensis assignabimus et a tali assignatione noset nostros heredes seu successores non alleviabit nee excusabit peri-culum grandinis, sterilitatis, hostilitatis, incendii aut alterius infor-tunie euiuseunque, talibus adiectis conditionibus, quod si nos vel no-stri heredes seu successores ad dictum terminum in toto non satis-fecerimus de pensione huiusmodi supradieta et solutionem huiusmodipensionis ultra festum beati Martini proximo sequens protraxerimus,extunc nos et nostri heredes seu successores decano et capitulo me-moratis tenebimur et solvemus Septem solidos et sex denarios proemenda, quod vulgariter wedde appellatur, ita scilicet, quod si infrafestum beati Remigii tunc futurum non solverimus dietam pensionemcum pena supradieta, extunc nos et heredes nostri dicto cedemus

») Vgl. Lacomblet I, 341, 570, II, 399, 432, 490.