36
Aber dass man bei Schafböcken und Eseln auf gute Ab-stammung sieht, war dem Stobäus befremdlich; bei Hundenwar ihm dies bekannter. Zudem kamen ihm besagteThiere für den Ton seines Florilegiums etwas zu gemeinvor. Kuvac uiv or ( von verdanken wir wiederum dem Stobäusselbst. Dasselbe Motiv bestimmte den Verfasser der Pseudo-phokylidea, die Theognideischen Worte in folgende höchstgezierte Hexameter umzugiessen.
V. 201—2:
Pixiroo; EÜ-|'Eveac SiO^slia yetapoxac texaopooc u'ittEvovxac, d~äp axoXaxtuv Tuavctypyjac.
V. 409—10: '
oüosva ö'/jaaupoy xax«&7]<J-f| iraialv ap.Etvu)at’oooc, tjx’ aya&otc avSpaat, Kupv’, sirexai,ist von Stobäus also überliefert:
ouösva Hr^ciaupöv xaxa&7jcJEo« evoov dp.stvu>aiooüc, TjV dyttüot? avopdat Kupvs oiotuc.
Man sieht, dass dies zwei verschiedene Gedanken sind.Aber die Version bei Stobäus rührt wiederum von ihmselbst her. Er wollte den Gedanken: »Achte gute Männer,das ist der grösste Schatz für dich.« Dasselbe wird kurzvorher also ausgedrückt: ‘Ilulhd? r t HptSToxsXooc xou 91X0-aocpou Hufdxrjp ipoixrphsiaa itoiov xaXXiaxov ypöip.« (leg. ^p9jfj.a),scpr) x& S'.d XT/v ai5ä) xotc sXsuhspoic ETuyqvopsvov.’
So hat er die Verse 525—26:
xal fdp xol TiXouxov [isv e^siv ayaftofatv soixsv,r t TTEvt7) os xaxrä aup/popo? avSpl «pspEivin folgende XCI, 2 umgewandelt:
xal ya'p xot tAouxov jasv sj^eiv ayahoTaiv eocoxev,fj ttevit) oe aocpoj auppopov avSpl COEpStV.
Offenbar deshalb, weil ihm der Gedanke von V. 526 be-denklich erschien. Er hat durch die Aenderung aotpul ausxaxtp dem Satz eine hochmoralische Wendung gegeben 15 ).
,6 ) V. 226 hat sich Stobäus sprachlich leichter und bequemer ge-macht. Er lautet in der Handschrift:
tu) oe SoXottXoxtat f xäXXov amoxoi i'Sov.
Bei Stobäus:
Tiü oe ooXoitXoxi'cu u.oXXov et’ eioi O/t'XcU.