32

/

CHRONICA REGIA COLONIENSIS A. 994—1001.

gesima facta fuisset, peractis missarum sollempniis a , dum bvalde egrotaret, iterum consulens: ‘Ecce’, inquit, 'morior,Ierusalem non vidi, quare me fefellisti’? Qui cum responsumaccepisset, quia Ierusalem cantaverit, acta congrua penitenciade supersticione sua, non multo post catholice obiit; cuietiam Iohannes [XVI. c ] successit.

JBkk. 10. A. D. 994. Sanctus Albertus de Praga civitate a Prucis mar-tyrio coronatur.

13. A. D. 997. Cunradus dux obiit. Iohanni pape succedit Io-Cat.pont. hannes VII d , qui et Fassanus.

16. A. D. 1000. Domnus Evergerus Ooioniensis archi-episcopus obiit; cui succedit e sanctus Heribertus.

Ekk. 17. A. D. 1001. Otto imperator expeditionem iam tercio movensin Ytaliam contra rebellantes Romanos, veneno a muliere dato,

Mecensio codd. B 1. 02.

Eist.Brunv. 10. A. D. 994. Sanctus Albertus Praeliorum episcopus cum gentiPruzorum verbum vite predicaret, a paganis septies perfossus et capitetruncatus, tribus diebus ab aquila custoditus est, et primo apud Polanostumulatus, sed postea a Bulezlao ducj ad sedem suam Pracham urbemsummo cum honore est relatus.

A. D. 1001. Otto-Romanos. Nam Crescentius quidam f, stran-

gulato Benedicto papa, sedis apostolice assumpta tyrannide, oppressitRomam, invasit Ytaliam, arbitratus facile universum imperium suepotestati? cedere, quippe qui cum suis omnibus se munierat in vali-dissima Adriani imperatoris, quae et Theoderici tyranni 11 opinatur fuisse,fabrica, que sine ulla lesionis iniuria contra omnem impulsionis machi-nam durare videtur in secula. Cuius insolentiam rex indigne ferens,Ytaliam tendit cum omnibus pene regni sui optimatibus, non solumtempestatis illius auctoribus penas debitas illaturus, sed etiam firmataRome, que diu vacillaverat, sede apostolica, sancte ecclesie statum simulet imperium reparaturus. Interea Crescenlio non sua, ut opinabatur,munitio imperii gloriam, sed longam carceris efficiebat custodiam, etquem imperatoris longanimitas sua suorumque sibi indulta impunitat§flectere non potuit ad dedicionem, iustam suae Dei iudicio pertinaciaepassus est ultionem. Tandem enim ad presentiam eius, fide interposita,evocatus, venit; monitus, ut sese cum omnibus suis imperatoris gratiedederet, tumens abnuit; redire permissus, electis militibus, qui fidemsuam virtute probarentf, eum perniciter' insequentibus, revertitur, et adaltioris edis secretum ascendere ostiumque pessulo obfirmare nititur.Sed repente velociori persequentium impetu repulsus, clamore in altumlevato, simulque strictis e latere quos absconderant gladiis, perterritissuis, ipse vecors impigre a cavea sua extrahitur, imperatori presentatur,ut reus maiestatis capite dampnatur. Ductus vero in montis illiusplaniciem, qua totam videre posset urbem, capite truncatur, idemquemons usque hodie ob triumphatum tyrannidis presumptorem a TeutonicisMons Gaudii, a Romanis autem Mons Malus vocatur. Cernens autemimperator eiusdem tyranni pulcherrimam esse uxorem, eius in exicia-

a) psoll. 5 1. b) cum (71. c) superscr. 5 1; deest (71.2. d) deest 02.e) successit C2. = f) deest (72. g) potestate corr. potestati 51. b) postsuppi. 5 1. i) perneciter corr. perniciter 5 1.