109

e *C0|

Wer»‘ ‘i Ck

fflenu

i fidele

ymiis,!iresin,i et tu

'n Difc:r Trinitigeni iirum S)

'Ortet,'erta atut, v. f:1 iussitia.

is in $,biu»fartius S' 1 ”

et Rosenmiillerus potissimum >4), quem alii secutisunt, S. Patribus omne fere cie interpretatione S.scripturae meritum detrahere ausi sunt. Tanta eratanimi perversitas, ut vel optimos quosque S. Patruminterpretes, si non haereticis eiusdem aetatis, atcerte recentioris temporis interpretibus longe infe-riores esse contenderent. Qui S. Patrum despectusinde ortus esse videtur, quia critici illi, quales salutarivolebant, ea fuerunt mente, ad S. scripturam benereetequc intelligendam nihil fere aliud, nisi idio-matum peritiam requiri atque desiderari, qua, Ori-gene et Hieronymo exceptis, omnes fere destitutierant, cum ad linguam hebraicam potissimumrespexeris. INeque omiserunt hanc ridiculam sanesententiam, cpioacl fieri potuit, promulgare. Hocvero idem est ac si dixeris, Pindari vigorem velPlatonis sublimitatem te tunc statinr intellecturum, sigraecas literas callueris. Eadem fere ratione PaulusSarpius, cum de ingenii dotibus Caietani Cardina-lis, in explicanda S. scriptura feliciter adhibitis,indicium suum proferret, hcbraici sermonis peri-tiam tamquam summam eiusdem virtutem extollit.Quam quidem ad rem Pallavicinius optime respon-dit haec: «Quod attinet ad Caietanum, qui eumex editis in sacras literas commentariis aestimat,perinde sese habet, ac qui non ex pennis, sed ex pedi-bus pavonis pulchritudinem aestimat: nempe accidit,ut hominis praecelsa mens in aliis quidem operibusadmirabilis, in his ducem secuta, hebraieae magis

14) Ille in libro, qui inscriptus est: „ Histoire critique desprincipaux commentaires du JN". T. hic in historia inter-pretationis, quae V» partibus exstat.