100

eorum, male intellectum magis perverterunt, quamquod nunc aggredimur, quomodo scilicet S. Con- ,cilium et vetus ecclesia intellexerit unanimem con-sensum Patrum: dictum hoc enim primis ecclesiae jsaeculis iam usitatum erat. Ex S. Patribus de hac ,

re opulentissime atque magna cum perspicuitate s j

disseruit S. Augustinus *), cuius vestigia Reforma- jtionis epoeha Melchior Canus 1 2 3 4 ) ita secutus est, ut s iorationes, animum sane perfringentes, ab Augustino <]ad Julianum habitas,,iisdem fere verbis eademque -fere forma apud Canum ad Caietanum accommo- jdatas invenias; at opineris nolim, auctorem nihilnovum et tempori suo accommodatius addidisse. TTanto amore enim ad hunc laborem accessit viringenuus, tantamque ei navavit operam, ut rem itaconfirmatam esse putaret «ut ultra referri quaestionon posset.» (c. III. n. 10. p. 223.) Neque parum ,huic rei utilitatis perceperis ex lectione praestan- jtissimi libri, quem Bossuelus 5) eo conscripsitconsilio, ut contra Ilichardum Simonem potis-simum Traditionis et S. Patrum auctoritatem et ((

vindicaret et tutaretur. Dallaei vero et Riveti eona-tum callidum atque artificiosum Natalis Alexanderita infregit, ut iste Proteslantium theologus, illisaccurate perlectis, nullo modo contumeliosam hancorationem de Patribus, quae nunc demum a reli-gionis negotio aliena esse deberet, disputationisuae intrudere ausus esset. 4) Est vero haec: t

1) Contra Julian. Pelagium. Lib. I. et II.

2) Loc. thcol. Lib. VII.

3) Defense de la Tradilion et des S. Peres.

4) Hist. eccles. tom. V. pag. 470.