M*.

' Us vei (ie rtac n)sloli sE0 insfePatres, if > ut ir,'issiniisrobamli; os. |'ae anetefferre (fTiorenif

:lo dispii sm, ieundussolvere,ec enat'ravn c011ostoloraistlano»

le ege*

io »®® 1

idam elTt[ u s

Ben.

potuerit, ef. §. 21. Quid est enim, quod nostraerei maius veritatis testimonium praebeat, quameonsensus omnium cuiusvis aetatis ecclesiarum,quae in omnes fere orbis terrarum partes propaga-tae sunt? Tot vero ac tantae ecclesiae, ut elegan-ter a Tertulliano dictum est, una est ecclesia, eaquequae ab Apostolicis fundata ab iisque repraesen-tata est.

Sed habemus, quo doctrinae, quae in hac eccle-sia servata praedicatur, firmissimam veritatisauctoritatem vindicare possimus, ipsa sacra scrip-tura innitentes. Quae multa sane praebet testimo-nia, quibus dilucide declaratur, Christum ecclesiamsuam ab omni errore defensurum. Quod vero itafit, ut magisterium infallibile ei semper praeessevoluerit, quod quemcunque ab ea averteret erro-rem. Spiritum sanctum Christus Apostolis, quumab illis discederet, mittere pollicitus est, epii eosdoceret omnem veritatem, iisque omnia in memo-riam revocaret, quaectmque dixisset. .Toan. XIV16—17. 26. XV. 26. XVI. 7—8. aliisque locis.Quem etiam, ut alibi legimus, vere iis donavit.«Loqui coeperunt (Apostoli) prout Spiritus s. dabateloqui illis. Act. II. 4.; atque illud: «visum estenim Spiritui s. et nobis.') Act. XV. 28. Aposto-lorum itaque infallibilitas in dubitationem vocarinequit, nec, ubi singuli eorum docebant, nec ubiin unum convocati de Christi doctrina sententiamdicebant. Posterius quidem in rebus gravissimisquoque factum est, eo quidem consilio, ut autChristianos in persuasione divinae doctrinae magisfirmarent, aut, quod propius ad veritatem accedit,ut successoribus in tempora subsequentia exemplumpraeberent, cuius ad normam controversias gravio-

6