590
Gar froe waz sein muet.
' Da bereit der herbst sich
Hart wol, daz daücht mich.
Er leyt an sich ein panczir,
5 Daz waz manges ochssen nyer,
Gespalten vnd gesalczen wolYnd geröstet wol uff den koln.
Da waren sein knyewlingAn stehelin ring
io Von zweyn ferher wammen
Zwo durchslagen hammen;
Hs. 2,49i> Die waren sein ysen hosen.
Ich sage euch mere, wolt ir losen,Von dem halsperg sein,
15 Der waz von ferher klaelein.
Daz waz ein wunderliche Sache.
Sein schilt waz ein feyster bache,Wol eyner spannen dicke.
Er achtet vmb ein wicke,
20 Ob der meye dar auff stech
Vnd da durch nicht prech.
Da waz auch die platen seinEyn feyst jeriges swein,
Daz man allerst geprtiwet hat25 Vnd sich mit salcz reiben lat.
Sein goller waren zwey magen,
Dye strickt er vast vmb den kragen.Saffran vnd peterleinWaren auch dar eyn30 Gemacht auß der maßen wol,
Recht alz man ez eßen sol.
Sein wappen rock dar obWaz von wursten manig klobHyn vnd her darauff gestraüt.
35 Noch ist der herbst nit bereit.
Er daucht sich gar übel.
Sein heim waz ein köbelGestandener hecht vol.