Druckschrift 
Erzählungen aus altdeutschen Handschriften
Entstehung
Seite
438
Einzelbild herunterladen
 

438

Da sprach das gold furbar:

Schbeich, dw thürner thor!

Du pist hantloß vnd krümpt,

Du pist aiu lidloser stümpfHs. 42, 259 b Vnd pist verurteilt In dy priiech;

Vber deyn äugen get ain thue,

Darin müst ligen als ain dieb.

Haben dych dan dye frawen liep,

So solt man sy all verstainen,

10 Das sy sich also vervnreinen.

Du armer schnöder gaüch,

Du ligst In einem possen ratichVnd wet dych manger posser ltift ann:

Soltn dan dych dy frawen liep hau?

15 Do sparch der zagel zue dem goldt:

Gar schier Ich mit dyr zürnen woltIch geleich dich zti ainem affen.

Der zagel sprach: got hat peschaffen,

Das man mich nit zw dem dantz sol füren,20 Man sol mich In der kotzen spüren,

Der gyb ich hert stych,

Darvmb so loben dy frawen mych.

Do sprach das goldt hin wider schier:

Des müs ich antwortten dyr.

25 Rytter vnd dy schonen frawen

Dy wollen mych lieplychen an schauen.

Ich mus altzeit vor In hangen,

So pistu In der priiech gefangenVnd müst leiden posen gestanck.

30 Dw möchst worden kranck.

Hs. 42,260 Vor zorn der zagl dy pruch ze rayß,

Er facht recht als ain per In ain er reyß.Vor zorn pegundt er ztipfenDas lior auß seinenn köpfen( hört, Ir herren vberall!),

Das der zagel noch vmb sein haupt ist kall.Der zagel sprach: du pist ain trol

3. ?krump: stump. 6. ? tuoh. 15. ? sprach.

35