243
Was pringt eüch yetzündt an mich hie,
Hs. 42,326>> So Ir mir vor gepeicht habt nie?
Sy sprach: traut herr, es macht sach,
Vmb sünst Ich mich daher nit mach.
5 Do so verhört vor mein schiild,
Das Ir dest pas habt mein gedüldt!
Yil tieffer seüfftzenn sie erholtt
Ynd peicht doch zwar nur, was sie wolt,
Vnd mer frümckeytt, dann pieberey,
10 Die Ir doch heimlich wontten hey;
Vnd was der sie fragen thettVon vasten oder von gepett,
Almiissen oder andern dingen,
Die sagt sie all mit fleis volbringen;
15 Vnd was er grosser stind jr mellt,
Der sagt sie kain thiin In der wellt,
Vnd thet, sam sie darab erscherck,
Vnd gab des zeügcknüss diirch ein weck,Der Im betrog sein witz vnd hyrn.
20 Vnder Dm schlaier an der styrn
Het sie ein schwam von wasser naß,
Darob ein plech gehefftett waß;
Do für sie mitt der hentte offt anVnd drückt den schwam, das er rann.
25 Der herr verwündert ab Irem laicl
Hs.42, 327 Vnd sprach: mein fraw, gebt mir peschaid,Was ist es, das eüch sünst anleitt,
Darvmb Ir zw mir körnen seytt?
Do sprach sie: herr, so weit verstenn!
30 Ir habt ein freynt, ob Ich des wenn,
Wann Ich In vill pey eüch sich stann,
Von den Ich solche schand müeß hannDer lewthalb, die sein dortheitt spechen,
Mit sorgen vnd nyt zw mir sehenn,
35 Vnd wiirff solch brieff ein zw einer thtir.
Mytt dem zoch sie jr drey lierfür,
Der sclirifft sie selber hat gedichtt,
5. ? Doch. 11. ? der müuch sie. 17. ? erschreck. 33. ? törkeit.
16 *