Druckschrift 
Erzählungen aus altdeutschen Handschriften
Entstehung
Seite
244
Einzelbild herunterladen
 

244

5

10

Hs. 42, 327 b15

20

25

30

35

Hs. 42, 32827. ? ir

Vnd sprach: secht, lierr, der schentlich wichtWor für er mich doch halt, der thtim!

Dar vmb schafft, das er zw eiich kiimm,

Vnd wert dtirch Gott Im solchs schreiben,

Ob Ir selbs vngemütt wollt bleybenn.

Der herr sprach: fraw, seet hynn, mein trew,Es sey dan, das den schalck gereweeDye schentlich tatt, so clags für bass!

Dye fraw die sprach: mein herr, Ich maßMich nit gen stett zw eiich her,

So lang pis das Ich erfttnd, das erSolch torheitt an mir armen spar.

Yncl schleicht Im zwei: diicaten darVnd sprach: vmb ain last mir meß lesen,

Der ander eur selbs soll wesen,

Ob ich schir zw euch köm,

Das ich mer ratz von euch nem.

Er ablost sy vnd hyß sy genVnd hyeß da pald sein fraint verstenDy vner, dy er thet dem weib,

Vnd sprach: geschendet sey dein leib!

Was wil doch ymmer auß dir werden?

Das du ye wordest geporn aüf erden,

Das clag Ich got von herczen ser.

Sag an, wer gibt dir doch dy 1er?

Ich trau got wol, er rechs an dir,

E du noch Irger werdest schir.

Der Jüngling gtindt zu laugen vast.

Der herr het weder rtie noch rastVnd sprach zu Im: als vnglick dich flieg!Sag, mainstii, das Ich dir Lieg?

Ey pistü yczundt so früm?

Waistu dort pey dem marck hin vmbAin hohes baüß mit ainem gaden,

Da selbst warfstu dy pryff in laden.

Der Jüng hyß Im es vbersehenVnd sprach: es sol nit mer geschehen.

gern, ? ärger.