142
r ||f
I'
10
Hs. 2, 551
15
20
25
30
35
Zue liant fragt sie jn der mere,Wye ez ym ergangen were.
Ez ist mir wol ergangen,
Dan midi begond belangenNach euwerni roten mvnde.
Ich gedacht euwern manig stunde.Sye saßen nyeder jn daz graß.
In wart peyden nye baß,
Dan jn waz die selben nacht.
Da wart ir paider wille volbraht.Sye schympfften vnd lachten,
Dar zue sie manig freüde machten.Sye lack die nacht an seinem arm.Ir leip waz alz weiß, alz ein harm.Ir liare waz gel vnd lanck,
Ir leip klein, ir arm planck.
Er name sie nach seinem gelüstVnd trückt iren leip an sein prust.Sye hetten eyn senfftes leben.
Kuß wart wieder kuß geben.
Ez geschach jn einem taw kalt,
Da pflagen sie freüden manigvalt.Eynes nachtes da ez geschach.
Dez morgens der tag auff brach.Dez erschracken sie beyde so sere,Daz der nacht nicht waz mere.
Der Rytter stuent auff zue hant,
An so legt er sein gewant.
Nue merckent mich eben!
Sociabilis der degenTrueg ein vyngerlein an der hant,Daz gab er der frauwen zue hant,Daz sie an jn gedecht,
Ob jn got zue lande precht.
Sye sprach: mir geschach nye leydeSol ich mich von euch scheyden?Vrlaup nam sie von dan23. ? daz geschach.