DE AMICITIA.

15

Fabricium, M'. Carium, Ti. Coruncanium,quos fapientes noftri majores judicabant, adiftorum normam fuiffe fapientes. Quare fibihabeant fapientiae nomen & invidiofum , &obfcuram; concedantque, ut hi boni viri fue-rint. Ne id quidem facient; negabunt, id, nififapienti, poffe concedi. Agamus igitnrpingui l 9Minerva, ut ajunt. Qui ita fe gferunt, ita vi-vunt, ut eorum probetur fides, integritas, li-beralltas; nec fit in illis ulla cupiditas, vellibido, vel audacia; fintque magna conftan-tia, ut ii fuerunt, modo quos nominavi: hosvlros bonos, ut habitt funt, fic etiam appel-landos putemus; quia fequantur (quantumhomines poffunt) naturam, opcimam ben,e vi-vendi ducem. Sic enim mihi perfpicere vi-deor, ita natos effe nos, ut inter omnes eiletfocietas quaedam; major autem, ut quisqueproxime accederet. Itaque cives, potiores,quam peregrini; & propinqui, quam alieni.Cum his enim amicitiam natura ipfa pepe-rit; fed ea non fatis habet firmitatis: nam-que hoc praeftat amicitia propinquitati, quodex propinquitate benevolentia tolli poteft, examiticia non poteft. Sublata enim benevolen-tia, amlcitiae nomen tollitur, propinquitatisaaanet. Quanta autem vis amicitiae fit, ex aa