n

' LIBER III.

129

*s

‘•u

totitu

l»«:»

WU,!MU|ji n;soiuiiitv,1 rAa«urrs'_ffi

«in;

KT,(Wl

sna"-

Sfchs

txsa*

dj!u« !

c«si^

*m,C*

.y«* 5

do, Qui igitur exiffe ex poteftate dicuntur,idcirco dicuntur» quia non funt in poteftatementis, cui regnum totins animi a naturatributum eft. Graeci autem fixvfxv unde ap-pellent, non facile dixerim; eam tarnen ip-fam diftinguimus nos melius,quamilli. Haneenim infaniam, quae junfta ftultitiae patet la-tius, a furore disjungimus. Graeci voluntllli quidem, fed parum valent verbo i quetnnos furorem, fisKxyxoh'xv illi vocant; quailVero atra bili folum mens, ac non faepe veliracundia graviore, vel timore, vel doloremoveatur: quo genere Athamautem» Alc-fciaeonem, Ajacem, Öreftem furere dicimus»Qui ita fit affeftus, eam dominam effe re-rum fuarum vetant duodecim tabulae. itaquenon eft feriptum, si insanus , fed si fu-riosüs esse incipit. Stuititiam ehim cen-fuerunt, inconftantiam, id eft, fanitate va*tantem: poffe tarnen tueri mediocritatem of-ficiorum, & vitae commnnem culcnm atqueufitatum. Furorem äu*em efferäti funt, men-tis ad omnia caecitatem ; quod cum majuseile videatur, qifkm infania, tarnen ejusmodteft, ut furor in fapientem cadere poflit, noilpoftit infania. Sed haec alia quaeftio eft: noiad propofitum revertamur» «.

Vppk Phil . Ti II» t