384 DE FINIB. BONOR. ET MALOR;

mi eft, & in animo, rationis; ex qua virtuaeft, quae rationis abfolutio definitur; quam39 etiam atque etiam explicandam putant. Ea«rum etiam rerum, quas terra gignit, educa-tio quaedam & perfeftio eft, non diffimilisanimantium, itaque & vivere vitem, & mo-ri didmus; arboremque & novellam, & ve-tulam, & vigere, & fenefcere: ex quo noneft alienum, ut anlmantibus, ftc illis & aptaquaedam ad naturam aptare, & allen»; ea-rumque augendarum & alendarum quandamcultricem effe,quae fit fcientia atque arsagri-colarum, quae circumddat, amputet, erigat,extollat, adminiculetur, ut, quo natura fe-rat, eo poflint ire; ut ipfae vites, ft loqulpofiint, ita fe tra&andas tuendasque effe fa-teantur. & nunc quidem, quod eam tuetur,ut de vite potiflimum loquar, eft id extrin-fecus. in ipfa enim parum magna vis eft, utquam optime fe habere poffit, ft nulla cul-qotura adhibeatur, At vero fi ad vitem fen-fus accefferit, ut appetitum quendam habeat,& per fe ipfa moveatur, quid fafturam pu«tas? an ea, quae per vinitorem antea confe-quebatur, & per fe ipfa curabit? fed vides-ne accefluram ei curam, ut fenfus quoquefuos, «orumque otnDiam appetitum, &, fi

qua