3 3 o DE FINIB. BONOR. ET MALOR.

eft, in virtute laudatur. Itaque mihi noftfatis videmini confiderare, quod iter fit na-turae, quaeque progreflio, non enim quodfa-cit in frugibus, ut, cum ad fpicam perduxe-rit ab herba, relinquat & pro nihilo habeatherbam, idem facit in homine, cum eum adrationis habitum perduxerit. femper enimita aEumit aliquid, ut ea, quae prima dede-38 rit, ne deferat. Itaque fenfibus rationem ad-jungit; &, ratione effefta, fenfus non relin-quit. ut fi cultura vitium, cujus hoc munuseil, ut efiiciat, ut vitis cum partibus fuis Om-nibus quam optime fe habeat: (fed fic intel-ligamus : licet enim, ut vos quoque foletis,fingere aliquid docendi caufa :) fi igitur illacultura vitium in vite infit, ipfa cetera, cre-do, velit, quae ad colendam vitem attinebunt,ficut antea ; fe autem omnibus vitis parti-bus praeferat, ftatuatque nihil effe melius iovite, quam fe: fimiliter fenfus, cum acceifitad naturam, tuetur illam quidem, fed etiamtuetur fe: cum autem aifumta ratio eft, tan-to in dominatu locatur, ut omnia illa prima39naturae, hujus tutelae fubjiciantur. Itaquenon difcedit ab eorum curatione, quibus prae-pofita vitamomnem debet gubernare; utmi-rari fatis eorum inconftantiam non poifimus.