LIBER IV.

33t

Naturalem enim appetitionem, quam vocantlpjuyjv, itemque officium, ipfam etiam virtu-tem, tuentem effe volunt earum rerum.quaefecundum naturam funt: cum autem ad fum-mum bonum volunt pervenire, traniiliuntomnia, & duo nobis opera pro uno relin-quunt; ut alia fumamus,alia appetamus, po-tius quam uno fine utrumque concludant.

At enim veram virtutem dicitis non poffe lgconftitui, fi ea, quae extra virtutem fint, ad 40 /

beate vivendum pertineant; quod totum con-tra eil;. Introduci enim virtus nullo modopoteft, nifi omnia, quae leget, quaeque reji-ciet, unam referantur ad fummam. Nam ftomnino ea negligimus, in Arifionea vitia &peccata incidemus; oblivifcemurque, quae vir-tutiipfi principia dederimus. Sinea nonneg-iigemus, neque tarnen ad finem fummi bo-ui referemus, non multum ab Herilli levi-tate aberrabimus, duarum enim vitarum no-bis erunt inftituta capienda. facit enim illeduofejunfta ultima bonorum; quae, uteffentv ? era, conjungi fiebuerunt. Nunc ifta fepa-rantur, ut disjunfta fint: quo nihil potefteffe perverfius. ltaque contra eft, ac dici- 41tis; nam conftitui virtus nullo modo poteft,nifi ea, quae fint prima naturae, ut ad fum«