190 DE FIN 1 B. BONOR. ET MALOR.

inquit, & maxima quidem, qua ficri nullamajor poteft. Quid dubitas igätur, inquam,fumino bono a te ita conrtituto, ut id totumin non dolendo fit, id tenere unum , id tue«ri, id defendere? quid entm neceffe eft, tan-quam meretricem in matronarum coetum,iic voluptatem in virtutum concilium addu-cere? iuvidiofum nomen eft, infame, fufpe-ftam. Itaquehoc frequenter dicifolet a vo-bis, non intelligere nos, qtiatn dicat Epicu-

12 rus voluptatem. Quodquidem mihi ft quan-do diftum eft: eft autem difium non parumfaepe: etfi fatis Clemens funa in difputando ,tarnen interduai fole*o fubirafci. Egone nonintelligo, quid fit riSo^rj Graece, Latine volu-ptas?’utram tandem linguam nefcio? dein-de, qui fit, ut ego nefciam, fciant otnnes,quicunque Epicurei effe voluerunt? qiu.dve»ftri quidem vel optime difputant, nihil opuseffe, eum, qui philofophus futurus fit, fei»re literas. Itaque, ut majores noftri abaratro abduxerunt Cincinnatum illum, ut di-ftator effet; fic vos de Pelasgis omnibus col-ligitis bonosillos quidem viros, fed certe non

13 pereruditos. Ergo illi intelligunt, quidEpi-curus dicat, ego non intelligo V Ut feias meintelligere, primum idem effe voluptatem di»