i 3 o AD TREBATIVM

autem novitatem verbi non fatls apti fugien«tes, gen vis hoc notationem appellamus, qufofunt verba reruvu notae. Itaque hoc idemAriftoteles avftßoXov appellat, quod Latine eftnota. Sed cum intelligitur, quid fignifice-

36 tur, minus laborandum eft de nomine. Multaigitur in difputando notatione eliciuntur exverbo: ut, cum quasritur, Poßliminium quidfit: ( non dico, quae |fint poftliminii. nam idcaderet in divifionem, quaetaliseft: poftli-minio redeunt haec, homo, navis, mulus cli-tellarius, equus, equa, quae frena reciperefolet) fed cum ipfius poftliminii vis quaeri-tur, & verbum ipfum notatur. In quo Ser«vius nofter (ut opinor) nihil putat effe no-tandum, nifi pofi; & liminium illud produ«ftionem effe verbi vult, ut in finitimo, legi-timo , aeditimo , non plus effe timum , quam

37 in meditullio tullium: Scaevola autem, P. F.junttum putat effe verbum, ut fit in eo &poft & Urnen; ut quae a nobis alienata funt,cum ad hoftem pervenerint, & ex fuo tam-quam limine exierint, dein cum redierintpoft ad idem limen, poftliminio videantur re-diiffe. Quo in genere etiam Mancini caufadefendi poteft, poftliminio rediiffe: deditumnon effe, quoniam non fit receptus, Kam

fft*

fl« 1

&

ii»«

;S«dct, I

jad

eÜptei»I i'

oi d

KKtl

»nn»insWo fuf

W fai

«nt

t:fed|

Mm

C

)