D’AUTHEUR aen den LES ER.

VfEn roeptnu al vanVreê.SooGodons dien mogtgeven,1 A Denktniet, dat defe ftofdanuytgedientzynfou,Want Gods Propheet heeft dit fyn Klaeggefang g e fc h re v e n,Dat ieder een het lees, offing, in vreugten rouw.

Een tyd lank herwaerds is ’t met ons foo afgelopen ,

Dat d’oude weeklaeg van jeruf iem d’onfe word.

Verloft ons God eens weer, gelyk wydaegliks hopen ,Siet voor u, dat gy niet weer weeldrig in en fiort.

Ey, laet ons noytzynals de kinderen; die de roedeNiet langer voelen , dan wanneers’haer treft en ilaet.Een God geliefde Ziel is altyd op haer hoede ,javreeit, wanneer het hier haer al naer wenfehengaet.Soo God ons gave, dat wy na veel weenen lachten,

Laet ons, om dankbaerheyd en nederigheyd te voen ,Doch nu e n dan eens weer hervatten defe Klachten,

Soo fal bedachtfaembeyd en wysheyd ons behoen :

Wyi ’tfterkebeencnzyn, die weelde konnen dragen ,

Soo laet ons felfs in vreêgedenken aen al ’t quaet.

Daer wy foo jammerlik inneêrgefonken lagen ,

Daer JeretniasKlagt, nad’effen maet, opflaet,

Men vind wel in de Schrift meer zndrc Klaegiieds toonen,Maer dit KLAEG-BQEKJE fpreekt van d’algemeenenood

Van Godes volk , en dient fleeds onder ons te wonnen ,Als Davids Pfjlmboek , foo gemeen by kleyn en groot.Hy fielt den volke voor haer groot’ en fwaere fonden,Vermaend tot ware boet, gebeden om geni,

Gedult, vertrouwen, en genefing onfer wonden,

’t Geen altyd tydig is , het zy dan hoe ’t ons ga.

In ’t Klaeghuys is doch in ’t gemeen der wyfen hei te,Maer ’t hert der fotten is in ’t liuys der vreugde meed,Sco een lit lyd, het raekt ook d'ander leên met fmerte,Dusheeft elk altyd iette klagen inden geeft.

De wereld is en blyft een Klaeghuys voor de vromen:

Haer rol is vol van Klaeg-geJ'anven voor als na,

Tot dat fy eens tot God met vreugc zy n opgenomen,

En fingen, fondcreynd'; heefoet Hakluja.