Dat nu cen wcrclds troetel-kind,

,'Die’t aerdsch’ alleen verzinst en mind,.

Dat nu een ledig straten-slyper■ Myn eensaem leven , wat hy mag.

Bespott’, en in zyn vuyst belag,

Uw oordeel en verstand is ryper,

Gy proeft hoe zoet zy d’eensaemheidVoor dic steeds wel zyn tyd aen leid,

. Ennoit begeert te wezen ledig;

Hoe zieh begeven moet in 't stili’

AI die iet vruchtbaers werken wil,

Om onbelet te zyn en vredig.

Wat lust en ruit is 't eenlaem zyn ,

Voor die met God Gemeensacm zyn;

En die na beter dingen hakenDan daer de wereld zoo om woeld,

Die nimmermeer en heeft gevoeltWat wy in onze stilheid smaken!

Gy weet hoe 't geen de loste JeugdHoud voor haer aldermeeste vreugd,

Niet is dan wäre vreugds beletzel ;

En dat de wereld, daerse pronkt,

En op ’t bekoorlykst lacht en lonkt,

Haerheefc bestreken inet blanketsel.

Heer Vollenhoov’, uw zoet GedichtHeeft my van myn geluk bericht,

’k Acht’ nu een Koninkryk myn vryheid;

En, schoon de wereld grynst, en praet,

Dat zonder vreugd myn jeugd vergaet,

Ik wacht van God myn lot met blyheid.

Myn boek-vertrek, zoo klein beset,

Werd door uw Dicht mynKabinet,

\ Verciert met d’edelste juweelen ,

Die oit aenvatten möcht een hand,

Daer immermeer een kloek verstand,i Zyn oogen op möcht laten spelen.

De ooge-leen der dageraet,

Eor z’ in haer rolle glants op gaet,

D 3 Zy»