Zyn eer voor myn doorlucht’ge venst’ren,

En flikk’ren inet haer schemer-licht,

Dan daer dc mucren hoog en dichtNiet laten doorgaen hare glenst’ren.

De Son loopt als cen vrolyk held,

Maer straelt veel eer door ’t open veld,

Dan door befloteu ledekanten;

Op dat die schoone BruidegomUit zyn’ op tnyne kam er kom.

En göud uitgiet’ aen allen kanten.

Als ik my nu vermeyen ga,

My roepen alle schepsels na,

Dat Vollenhovius geiyk heeft,

Wanneer zyn Dicht hier tuigen doet,

Hoe dat een vry en bly gemoet

Veel meerder als een Konings Ryk heeft,

De Meymaend is nu blyd’, en lacht,

En toont zieh in haer meeste pracht,

Öp dat z’ uw Eerdicht eer' en love:

Zy roept; heeft jemand rozen-hoenOf iet vermaeklyks nu van doen,sinkt d’eelste geur uit Vollen-Hove.

Ga ’k door het koren-veld alleenOf längs den Berkel oever treen,

Of zitt’ daer onder ’t groen verborgen ,

Zoo denk’ ik reis op reis aen u ,

En word hoe längs hoe meerder sehnVan ’t Stadfch gewoel vol moeit en zorgen.

Wanneer de Son in ’t Westen dacld,

En voor myn oog van verre praeld,

En korts daer naer het alles stil is,

Behalvcn d’helle nachtegael,

Ontfang’ ik eerst het zoetst onthael,

Dat na myns herten wenfeh en wil is.

O vryheid, die ik dan geniet’!

O blyheid, als ik dan uitgiet’

Mynhert voor hem die ’t kent alleene!

Dan is ’t, ö waer Propheet, dan is ’t,

Dat