FFC 39 Zeugnisse zur Geschichte der Märchen. I i
und spielt dabei, wie Haupt im Hermes 7, 10 gezeigthat, auf Volksmärchen von schönen Jungfrauen an, derenTritt oder Lachen Rosen und Gold hervorzaubert (J. Grimm,Mythol. 8 S. 1054. 3, 318. Uhland, Schriften 3, 421.R.Köhler 1, 126. 463. Oben 1, IOO. 213. 279).
21. Quintilian, Institutiones I, 8, 19: anilibus fa-bulis. — 1, 9, 2: Igitur Aesopi fabellas, quae fabulis nu-tricularum proxime succedunt, narrare sermone porro etnihil se supra modum extollente condiscat.
22. Plinius, Epist. 2, 20, I: Assem para et accipeauream fabulam.
23. Apuleius, Metamorph. 4, 27: Sed ego te nar-rationibus lepidis anilibusque fabulis protinus avocabo.
24. Suetonius, Augustus c. 78: Lectoribus autfabulatoribus arcessitis somnum resumebat. — Vgl. L. Fried-laender, Sittengeschichte Roms 5 t, 470 (1881) und überdie ebd. c. 74 genannten apsxaXoYot, gewerbsmäßige Ge-schichtenerzähler, R. Meister, Ber. der sächs. Ges. der Wiss.43, 12—40 (1891).
25. Julius Capitolinus, Clodius Albinus c. 12(Scriptores bist. Augustae ed. Peter 1, 177): cum ille neniisquibusdam anilibus occupatus inter Milesias Punicas Apuleisui et ludicra litteraria consenesceret.
26. Pompeius Festus p, 129, 26 Müller (nachAelius Stilo): Manias, quas nutrices minitantur puerisparvulis. — Auch Tacitus, Dialogus de orat. 29 redetvon den fabulae und errores der griechischen Kindsmagd.