LIB. III. Cap. II. Sect. III. n^perpetuum eft, ad quod orane consilium dirigipoteft, cibum quam maxime semper ab accefllonefutura reducere; & , hoc salvo, dare quam in-tegerrimo corpori. Quod non inter duas rantum,,sed etiam inrer plures accefllones servabitur.

Sed quum sit aptiflimum tertio quoque die ci-

bum dare , tamen si corpus infirmum eft, quo-

tidie dandus eft •, multoque magis si continentcs

febres sine remiflione sunt, quanto magis corpuj

affligunt, aut si dus pluresve accefllones eodem

dic veniunr. Quai res efficit, ut & a primo die

protinus cibus dari quotidie debeat, si protinus

vena; conciderunt; & sajpius eodem die , si inter

pktres accelTiones subinde vis corpori deeft. Illud

tamcn in his servandum eft, ut poft eas febres

minus cibi detur, poft quas , si per corpus lice-

ret , omnino non daretur. Quum vero febris in-

ftet , incipiat , augeatur , consiftat, decedar,

deinde in dece/Hone consiftat aut fTniatur; scire

licer optimum cibo temptis efle, febre finita :

deinde quum decefllo ejus consiftit: tertium , si

ncceffe eft , quandocumque decedit; cstera omnia

pcriculosa efte. Si tamen propter infirmiratem ne-

ceflitas urget, satius efle , consiftente jam incre-

mento febris , aliquid offerre , quam increscente :

satius efTe inftante , quam incipiente : cum eo ta-

men ut nullo tempore, is qui deficit, non sit

suftinendus.

Neque Hercule satis eft, ipsas tantiim febresmedicum intueri, sed etiam totius corporis habi-tum , & ad eum dirigere curationem , seu super-5tmt vires, seu desunt, seu quidam rnali affectuj