ei velit. qꝛ volūtarīe recepit eū ⁊ideo nō p̄t exire niſi volūtarie dimittat ip̄m. ⁊ iō nccē ē ſi dꝫ exie̓ꝙ volūtarie expellat ip̄m de ſe.Itē hō eciā nō ſolū placet d̓o. ſedeciaꝫ oībꝰ amicis dei. qͥ ſūme gaudent de hoc. Et ſic hō ſimul acquirit amiciciā d̓i ⁊ oīm amicoꝝ ſuorū. Meliꝰ ē em̄ hr̄e amiciciā dei ⁊oīm amicoꝝ ſuoꝝ. qͣꝫ hr̄e amiciciam pcc̄i ⁊ mimiciciā dei. qꝛ peccatū eſt ſūma turpitudo ſūma d̓formitas ⁊ malicia. ⁊ odibile in fūmo ⁊ nullo mō amabile. ⁊ deꝰ ēſūme bonꝰ. ſūme amabilis ⁊ nullo mō odibilis. Et ſic maxīa differētia ē nnit̓ deū ⁊ pctm̄. Et eciāſūme placet d̓o pm̄a. qꝛ ꝑ ipſamhō ſaluat̉ ⁊ reſtaurat̉ qui erat deperditꝰ in eternū ꝑ ſeip̄m. ⁊ ideodeus gaudet in eo ꝙ ſua creaturaet opꝰ ſuū qd̓ ꝑdiderat ſaluet̉ Eteciā oēs amici ſui ſūme gaudēt dehoc qꝛ ſunt boni ⁊ letant̓ de bonoſicut dyaboli ſunt mali ⁊ gaudētde malo. Sic ergo ꝓpt̓ tautū placitū ⁊ tantā cōplacētiam quā deus hꝫ ⁊ oēs amici eius in pm̄a. debet hō totis viribus conari. vt adpmam feſtinet ꝓ peccatis ſuis.¶ Aliud inductiuū ad pͥmam.Itē aliud qd̓ p̄t incitare ⁊ īducehoīem ad pm̄am ē viſio dei. quiadeꝰ videt hoīs voluntatē. ⁊ videtqualr̓ hō tenet in domo ſua ſcꝫ incorde ſuo. qd̓ meliꝰ ⁊ nobiliꝰ mēbꝝ ē ī hoīe ī ſecreto dei inimicū capitalē. ⁊ illud qd̓ deꝰ hꝫ ſummeodio. ⁊ qd̓ deo ſūme diſplicet. ⁊nō ſolū benet. ſꝫ defendit nutrit ⁊abſcōdit atqꝫ angmētat. ⁊ īducit ip̄m ī domū ſuā volūtarie. īmonō ī domū ꝓpriā. ſꝫ ī domū dei. qꝛcor de vera iuſticia ē hitaculū deiet ꝑtinꝫ d̓o Eciā hō qd̓ peiꝰ ē fecit ip̄m innicū qꝛ an nō erat. ⁊ cōgitat ſꝑ quo poterit multiplicareip̄m. Oīa iſta deꝰ videt. Debꝫ ergo hō ī ſūmotime̓. ꝙ ſcꝫ teneat īſeip̄o innicū dei. ⁊ ꝙͣ cuſtodit ⁊defēdat atꝫ nut̓at ip̄m. ip̄o vidētepn̄te ⁊ ſciēte īimicū ſui creatorisredēptoris atqꝫ iudicis Quis em̄eſſꝫ auſus tene̓ cuſtodire atqꝫ nutrire ī regno regis innicū regis capitalē. rege pute. vidēte ⁊ ſciēte?Nōne ille face̓t regi magnā ꝯtueliā ⁊ offenſā atqꝫ iniuriā? Nōneeciā ille mere̓t̉ a rege magnā vnidictā? Ymmo eciā qͥs eſſꝫ auſuˢcogitae. ſeu ī aīo ꝓponē innicū regis velle hoſpitae̓ ī domo ſua. r̓geſciēte talē cogitationē ſeu tale ꝓpoſitū? Et qͥs eſſꝫ auſus intrae̓ domū r̄gis ⁊ porre r̓gis innicū depictū an̄ facie regis? Et qͥs eſſꝫ auſus r̓ciꝑe bō arge ⁊ viue de boīsregis. ⁊ ſuū mnimicū capitalē ī domo ſua hoſpitare ⁊ defende̓ ip̄oſciēte? Credo ꝙ nullꝰ eſſꝫ ita auſus. Ergo poſtqͣꝫ hō ſcit ⁊ cognoſcit ꝙ pctm̄ qd̓ ip̄e tꝫ in cordeſuo ē īimicꝰ dei capital̓ ⁊ ꝙ deuꝰhoc vidꝫ ⁊ cognoſcit ⁊ ꝙ ſcit. ſiip̄m non expellit ſtatim de cordeſuo. tunc facit deo maximam iniuriam offenſam ⁊ contumeliam.quia reputat eum vel impotentē.