hoc requirit natura liberi arbitrijquia poteſt flecti ad duas ꝑtesoppoſitas. Et ideo ſi ſe flectit totaliter ad meliorem partem ⁊ ꝑſeuerat in illa. quaſi tūc dicit̉ habere victoriam de oppoſita partequaſi de inimico. ⁊ ideo meret̉ coronari. ⁊ ideo deus quia ita fiericōueniebat. fecit hominem pͥmoin ſtatu merēdi. ⁊ dedit ei cōpletiſſime omnia illa que pertinebātad illum ſtatum. ita ꝙ dedit omnia illa que poterat ipſum iuuaread merēdum ſuū finale ⁊ vltimūbonum in eternum. ⁊ nihil habebat quod impediret ipſum. Etideo cōueniētiſſimū fuit. ꝙ deꝰ dedit homini occaſionem merēdi. neinuanū eſſꝫ creatꝰ in ſtatu meredi. Et quia nihil eſt magis efficax ad meredum. qua pura obediētia. ſeu opꝰ factum ex puraobediētia ⁊ mera. quia primū ⁊radicale opꝰ ſerui reſpectu domiin. ⁊ ſubditi reſpectu pͥncipis ⁊inferioriſ reſpectu ſuperioris eſtobedire pure ⁊ ſimplicit̓ ⁊ in iſtofundant̉ omnia alia opera que ꝑcipiunt̉ quia ſi obediētia non eſtpura. nullum opus eſt quod ſitacceptabile. Si e̓go ex operibꝰfactis ex libertate eſt meritum.ſequitur ꝙ in pͥmo opere in quoomnia opera meritoria fundant̉eſt radicaliter meritum totum etlucrum. ergo in oꝑe obedientie fine aliquo adiucto eſt omne meritum radicaliter Ideo certe homodebuit exerceri primo in oꝑe obediētie. ⁊ ſicut erat ꝑfectꝰ in ſtatu merēdi. ita pͥmo faceret opusperfectum meritorium. vt quiapoterat obedire ⁊ non obedire. ſihaberet victoriam cōtra inobedientiam. ꝑſeuerādo totaliter in ipſa obediētia quaſi ꝑ moduꝫ pugne ⁊ victorie acquiret ſuam corōnam. Et ideo cōueniētiſſimumfuit. ꝙ deus daret preceptum hoiim. in quo pura obediētia appareret ⁊ exerceret̉. ita ꝙ in illo pcepto nulla appareret vtilitaˢ homini. ne ꝓpter cōmodum ⁊ vtilitatem illiuꝰ oꝑis induceretur. ſedſolum ex pura obediētiā precipietis ⁊ mandatis ⁊ ſic dilectio perexperiētiam probaret̉ Et qꝛ magis apparet obediētia in precepto negatino ſeu prohibitiuo qm̄affirmatiuo. ideo debuit eſſe illd̓mādatuꝫ prohibitiuū magis qͣꝫaffirmatiuū. ⁊ breuiter eo mododebuit eē. quo mō ꝯuenit magispure obedīe ⁊ mere obedīe Et ſiccōclude̓ poſſumꝰ. ꝙ deus a pn̄cipio. qn̄ fecit pͥmū hoīem ⁊ primāmuliere. dedit eis aliqd̓ preceptūde ſola obedīā. vt hō hrēt ſolā occaſionē mneredi ⁊ lucrādi ſuū finale bonū eternū ⁊ gloriā celeſtē ⁊cōfirmatione oīm bonoꝝ q̄ poſſidebat. vt ſic hō trāſiret r̄ciſſime deſtatu meriti. ꝑ obedīaꝫ ꝯſūmataet ꝑfectā. ad ſtatu pͥmij ſcꝫ adgloriā celeſtē. Et vt hō maxīe efſet attētꝰ ad ẜuādā obediaꝫ. ⁊fugiendam inobedientiam. ⁊ firmiter conſtaret ei de voluntate