nos. ⁊ ne fraudē faciamꝰ int̓ noſſed ȳmo debemꝰ eſſe ī ꝯcordia ⁊in pace. ⁊ hoc ꝓpt̓ honorem tantipris ⁊ timore ⁊ amorē qꝛ oīa videt ⁊ cogitatōes occultas ne iraſcat̉ cōtra nos ⁊ ne ꝯtriſtet̉. Siem̄ pr̄ carnal̓ tm̄ gaudet de cōcordia ⁊ pace filioꝝ int̓ ſe. qͣnto ergo magis pr̄ nr̄ ſpūalis qͥ deditnob̓ oībꝰ aīas nr̄as gaudebit denra pace ⁊ cōcordia. Ecce igiturius ⁊ debitū fr̄nitatis qd̓ debentoēs hoīes ſeruare adiuice ad qd̓obligant̓ qꝛ ſūt fres. Ecce qͣlisvnitas qualis cōcordia dꝫ eſſe. ⁊qꝛ ī veritate ⁊ in fcō licet oēs ſintfrēs ſcd̓ꝫ aīam velint aūt nolinttn̄ nullo mō faciūt inuicē vt frēs.ſcd̓m aīam nullꝰ ſeruat iſtā frat̓nitatē. ȳmo iſta fr̄nitas ē totaliter mortificata ac ſi nō eſſꝫ. nō ſediligūt nec hn̄t cōcordiā nec vnitatē int̓ ſe ꝓpter iſtā fr̄nitatē. cūtn̄ iſta ſit maior ⁊ pͥncipalis fr̄nitas. ȳmo ſe inuicē occidūt. ledūtet ꝯſumūt ⁊ ꝑſequūtur ſeiuice.defraudant̉ ⁊ decipiūt ſeīuicē. iuident ſibnnuicē ⁊ iniuriāt ⁊ diffamiat. Et ſi forte ſit int̓ hoīes aliqͣpax ⁊ cōcordia vel vnitas. nō ērōne iſtius fr̄nitatis. ſꝫ ꝓpt̓ aliācauſa q̄ repugͣt fr̄nitati. qͥ ē ſcd̓maīam. Et qꝛ totū bonū fratꝝ inquātū ſūt frēs ē pax ⁊ cōcordiaet vnitas eoꝝ. qꝛ ſi iſta deficiāt.eciā q̄cūqꝫ alia ſunt nullū bonū ēin eis. ⁊ totū malū eoꝝ eſt diuiſio diſcordia ⁊ diſſentio. id̓o ſeq̄tur ꝙ iſtud bonū deficit int̓ homines qd̓ debe̓t eſſe. ⁊ ꝑ ꝯn̄s totuꝫbonū deficit. qꝛ hoc ē totū bonumqd̓ dꝫ eſſe int̓ eoſ qꝛ ſūt frēs Itanullū bonū eſt int̓ hoīes ȳmo deficit omne bonū. qꝛ deficit ꝓpriumbonū; ⁊ ꝑ ꝯn̄s int̓ hoīes nō ē niſimalū. Et ſic hoībꝰ deficit totū qd̓debebat hr̄e. ⁊ ī eis ē malū qd̓ nōdebebat eē Quare ꝑ corruptionēiſtiꝰ fr̄nitatis q̄ ē ſcd̓m aīaꝫ maīfeſtat̉. veriſſime ꝑdicio. lapſuset corruptio hoīm Et ita patꝫ ꝙ̄hoīes ſūt lapſi a ſtatu magni honoris ⁊ magne digtatis. ad ſtatū maximi vituperij ⁊ opprobrijſcꝫ a ſtatu vere nature boīs. verefiliacōis dei ⁊ vere fr̄nitatiꝰ. ī ſtatuꝫ beſtialitatis ⁊ oīs deformitatis. Et ſic ptꝫ qͣlit̓ ꝑ duas viasin gn̓ali maīfeſtat̉ ꝑdicio lapſꝰet corruptio nature hoīm. ⁊ ꝑmutatio in ſuū cōtrariū ſcꝫ pͥmo cōparādo factū hoīꝰ ⁊ face̓ ad ius ⁊ad debitu nature qd̓ fundat̉ ī obligatōe. ⁊ ſcd̓o̓ cōꝑando ad iuset debitū pr̄nnitatis ⁊ filiacōis ⁊fr̄nitatis q̄ ſūt ſcd̓m aīam. Attn̄iſta ſcd̓a via ſeu regl̓a q̄ fundatur ī pr̄nitate. filiacōe ⁊ fr̄nitateorit̉ a pͥma via obligatōis. quiaobligatio fundabat ī dare ⁊ acciꝑe. ⁊ ſimilit̓ prnitas filiacio etfr̄nitas fundat̉ in dare ⁊ acciꝑe¶ Qd̓ ex oībꝰ p̄dcis on̄dit̓ veracit̉ hoīes eſſe mortuos ſcd̓m aīaꝫet ſolū eē viuētes qͣntū ad corpꝰTitulꝰ. CCxxxi.qm̄ aliqͣ res cognoſcit̉eſſe viueˢ ⁊ dicit̉ ꝑ oꝑatō
Druckschrift
Theologia naturalis, sive liber creaturarum
Entstehung
Seite
156v
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten