et intellige̓ ꝙ deꝰ eſt cognoſcendus ⁊ intelligibilis. ⁊ qꝛ hō p̄t timere. deꝰ eſt timendꝰ. ⁊ qꝛ p̄t honorare. deꝰ eſt honorādus. ⁊ qꝛpoteſt adorare. deꝰ eſt adorāduet qꝛ poteſt orare. deꝰ eſt orādꝰ.et qꝛ poteſt dep̄cari. deꝰ eſt dep̄candꝰ. ⁊ quia p̄t ſupplicare. deꝰeſt ſupplicandꝰ Et qꝛ poteſt laudare glorificare ⁊ bn̄dice̓. deus elaudādus. glorificādus. ⁊ bn̄dicendꝰ. Et qꝛ homo p̄t cognoſce̓bn̄ficia. deꝰ eſt bn̄ficioꝝ largītoret qꝛ poteſt admirari. deꝰ eſt admirabilis factor. Et qꝛ p̄t crede̓deus eſt credēdus. ⁊ qꝛ p̄t ſperare in ip̄o eſt ſperandum. Et quiahomo p̄t ꝯfide̓ in deo eſt ꝯfidēdūet deꝰ eſt fidelis. ⁊ qꝛ poteſt delectari. deꝰ eſt delectabilis. Etqꝛ homo q̄rit ſemꝑ veritatē. idrodeus eſt verax. ⁊ qꝛ ſemꝑ deſiderat bonū. ideo deꝰ eſt bonꝰ Et qꝛhomo p̄t in infinitu petere. iō deꝰpoteſt ī infinitū dare Et qꝛ homopoteſt in infinitū deſiderare. deuspoteſt in infinitū ſaciare Et quiahō poteſt bn̄face̓. deus p̄t ipſū remunerare. Et qꝛ homo p̄t peccareet maleface̓. deus p̄t ipſum pumre. Et qꝛ homo p̄t cade. deus pōtleuare ipſū. Et qꝛ homo p̄t eē reus. deꝰ poteſt eē iudex. Et quiahomo p̄t veniā poſtulare. deꝰ poteſt ei ꝑce̓. Et qꝛ homo p̄t eſſe infirmꝰ. deus p̄t ipſū ſanare. Et qꝛhomo ē miſerabilis. deꝰ eſt miſericors. Et qꝛ homo ē debilis ⁊ fragilis. deꝰ eſt fortis. Et ſic de cōdicionibꝰ ipſiꝰ hoīs poſſumꝰ proporcionabilit̓ argue̓ ꝑ correſpodenciā ꝯdicōēs dei. ecōuerſo ex codicionibꝰ dei poſſumꝰ argue̓ adhoīem. vt qꝛ deus eſt pͥmo amandꝰ. iō homo debet ipſū pͥmo amare. ⁊ ei primo debet̉ amor. Et qꝛdeus e pͥmo ⁊ ſolum timedus. iōhomo dꝫ ipſum pͥmo ⁊ ſolū time̓et ei debet primo timor. Et quiadeꝰ eſt pͥmo ⁊ ſolū honorādus.ideo hō debet ipſū pͥmo honorae̓et ei debet̉ primo honor. Et ſic dealijs ꝯdicionibꝰ. Et quodāmodoeſt ſimile de aīa ad corpꝰ ⁊ econuerſo. ſicut de hoīe ad deū. qꝛ ſicut ſibi adīuice correſpondēt aīaet corpꝰ. ita deus ⁊ bō. Vnde qꝛcorpꝰ hꝫ oculos. iō anima habꝫvirtutē vidēdi. Et quia corpꝰ hꝫaures. iō anima hꝫ ptātem audiendi. Et qꝛ corpus hꝫ naſū. idoanima hꝫ virtutē odorādi. Et qꝛcorpus hꝫ pedes. aīa hꝫ virtutēambulādi. Et ſic de alijs Et ecōuerſo poſſumus argue̓ de animaad corpus.¶ Qd̓ licet qd̓libꝫ debitum deodebeat̉ virtute amoris. tamē qd̓libet ꝑ ſe hꝫ ſuā ꝓpria racione ſpecialē quare dꝫ deo dari.Titulꝰ. Clxxvi.Vāius autē omnia ⁊ vniuerſa debita q̄ hō dꝫ deodebeant̉ virtute pͥmi ⁊ pͥncipaliꝰdebiti. ſcꝫ racōne amoris. quiaomnia ſūt obligata ⁊ cōnexa cūamore ⁊ omnia ſequūtur amoreet omnia ſūt incluſa in amore. ⁊n iiij
Druckschrift
Theologia naturalis, sive liber creaturarum
Entstehung
Seite
108r
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten