Druckschrift 
Theologia naturalis, sive liber creaturarum
Seite
89v
Einzelbild herunterladen
 

credere dare fidē et credulitatēet velle oēs alij det fidem credulitatē ſibi nullꝰ reputet eummēdacē Sil̓ it̓ ſi pͥmo diligo mevolo oīa ſpectātia ad me ꝯſeruētur Ita qꝛ pͥmo d̓beo deū amare. debeo velle oīa que ſūt dei pertinēt deo cōſeruētur creſcāt diminuant̉ Et ſil̓ iteroībus alijs facio. que volo.deſidero mihi debeo excellentiusvelle deſiderare de deo Sic ergomanifeſtū ē quilibꝫ p̄t habere verā et certā cognitionem dehis debet dae̓ facere deo. hocper amorē ſuiipſiꝰ ſeu per ꝓpriuꝫamorē qm̄ oīa que quilibet facit.et vult ſibi fieri inqͣntū eſt res prīmo amata debet face̓ velle fierideo ſolus debet res pͥmo amata Qꝛ in hoc quilibet tenet locuꝫet occupat locū dei. qꝛ deꝰ dꝫibi vbi ip̄e ē. debet ergo ip̄e remoue̓ ſeipſū de illo loco ꝑmitatisdae̓ deo locū illū tūc faciet deoin veritate oīa illa ſibimet faciebat vel fieri volebat. qꝛ iſta ī veritate d̓bent Et ſic amor ſuiipſius ꝓpriuꝰ qn̄ ē pͥmꝰ maīfeſtatet declarat exꝑientiā modū etformā qͣliter nos debemꝰ nos hreerga deū Et ſic pꝫ q̄libet īſe ipſo portat modū. formā. exemplar. ſcriptis depictis. qūo etqͣliter ſe debeat hre erga deuꝫ. ethec ē ſcīa certiſſima et clariſſimaquā nemo p̄t negare. qꝛ videt eain ſeipſo falli poteſt De vltimo et finali fructunaſcit̉ ex iſtis duobꝰ amoribꝰ.Titulus C xlvijVoniā āt vltimū et finaleuod exſpectat̉ in redeſideratur ē fructꝰ ⁊nihilaliud exſpectat̓ vltra et hoc manifeſtū eſt in ſemībꝰ et plātisarboribus. qꝛ ꝓpter fructū oīafinaliter fiūt. Ꝙꝛ illud qd̓ de qͣlibet re colligitur eſt fructus eiusDiuerſa āt ſemīa habētur a diue̓ſis fructibꝰ et diuerſe arbores etplāte hn̄t diuerſoˢ fructuꝰ. et eciam diuerſa ſemīa ꝓducūt diuerſos fructꝰ ita quodlibet ſemēhabꝫ ſuū ꝓpriū fructū. et quilibet fructus hꝫ ſuū ꝓpriū ſemen.Et ideo qꝛ in volūtate noſtra/qͣꝫ in agro ſpūali. et terra ſpūalipn̄t et ſemīari et plātari et ratificari duo amores pͥmi. et amordei et amor ſuiipſiuſ tāqͣꝫ duoſemīa due pͥme plāte. et due pͥmeradices Et ideo ꝯſiderādū ē ſūma diligētia qͣlē fructū ꝓducꝫnobis quodlibet ſemē. q̄libet plāta. et q̄libet radix finalit̓. et quēfructū colligemus de amore dei.qui ē pͥmus in nobis. et quid deamore ꝓprio qn̄ erit pͥmꝰ Et qꝛ ſunt neqꝫ pn̄t eſſe plures radices qͣꝫ due pͥme radices amoris.et duo pͥma ſemīa Ideo etiā nonpoſſunt eſſe finaliter niſi duo fructus finales et vltimi Et quia ſemina et radices contrariantur etopponuntur et minicantur ad inuicem ita non poſſunt aliquomodo inſimul eſſe in eadem terra