ideo cognitis ꝓprietatibꝰ vniꝰ cognoſcent̉ ⁊ ꝯdicōes alteriꝰ.¶ Qd̓ p̄rogatiua p̄mitatis de iure vni ſoli iſtoꝝ amoꝝ pōt cōpetere ⁊ ſolum vni debet̉.Titulꝰ. Cxxxix.T qm̄ iſti duo amores inter ſe pugnāt ſuꝑ poſſeſſione pͥmitatis. ⁊ cum nō poſſit eēniſi vnus pͥmꝰ. ⁊ oportet ſcꝫ ꝙſit. ideo ncc̄e eſt ꝙ vni ſoli debeatur de iure poſſeſſionis. ⁊ det̉ poſſeſſio ꝑmitatis ſeu p̄rogatiua Etquia omnia iura nature ⁊ oēs creature cōcluſerūt. que nō p̄n̄t metiri. ꝙ amor dei de iure debet eſſeprimꝰ. ⁊ ꝙ deꝰ debet eſſe res primo amata. ⁊ ꝙ ei ſolus debet̉ totꝰ amor pͥmꝰ ⁊ nulli alteri. ac hꝫex naturali obligatōe. q̄ nō pn̄tnegari. Et ſic iā declaratū eſt ꝙamor dei debet habere de iure ⁊ iuſticia. poſſeſſione ꝑmitatis ⁊ prerogatiuā. ⁊ ꝙ deꝰ debet eſſe resprimo amata ⁊ eciā natura amoris hoc requirit ꝙ ei ſcꝫ deo deturvt iam ꝓbatum eſt. quia nullares digna eſt pͥmo amore nrō inſi deꝰ. Et exide cōcludit̉ ꝙ amordei qui ſolꝰ eſt. debet eſſe pͥmꝰ innobis de iure ⁊ debito obligationis Et ſi ſit pͥmꝰ vt debet eſſe. tūcipſe eſt ordinatꝰ. iuſtꝰ. verus.rectꝰ. ⁊ iſta pͥma iuſticia. pͥmarectitudo eſt volūtatis Sꝫ ſi aōrſuipſiꝰ ſeu ꝓprius ſit pͥmꝰ. ita ꝙprimo aliquis det amorem ſibupſi. ⁊ taliter ꝙ īpemet ſit res pͥmoamata. tūc iſte amor ꝑ oppoſitūprimi amoris dicti cū de iure nature nō debeat eſſe pͥmꝰ. eſt inordinatꝰ. iniuſtꝰ. falſus. tortuoſꝰ.indebitꝰ. cōtra deum. cōtra veritatem. cōtra totum ordine nature.et eſt pͥma iniuſticia. pͥma ſordinatio. pͥma iniuria dei. pͥma offēſa dei. pͥmū malum. pͥmū vicium.et pͥma obliquitas. Vnde cū doprimo mihiipſi amore cui non debeo. ⁊ nodo deo cui pͥmo debeo.tūc facio deo maxima iniuriam.maximū conteptum. quia auferoſibi debitum ſuū. ⁊ amore quemſibi debeo. ⁊ facio ſibi maximaminiuſticiā ⁊ maximū dedecꝰ. ⁊ ēdei cōtemptꝰ primꝰ ⁊ maximꝰ.Et id̓o qn̄ homo dat pͥmo ſibupſi ⁊ ſue ꝓprie volūtati amore duobus modis eſt cōtra deum. Prīoquia ipē homo eſt res pͥmo amata. ⁊ ſolum deꝰ eſt res pͥmo amāda de iure natue̓. ⁊ hoc ex ſua dignitate. ⁊ ſic ipſe homo vel ipſamet volūtas recipit locū pͥmū. ⁊progatiuā ac primitatē. que ſolideo debet̉. Scd̓o. qꝛ ipſe hō datamorem ſibimetipſi primo. ⁊ inhoc facit deo maximaꝫ iniuriam.quia tollit ab eo quod ſuū eſt. ⁊dat ſibi cui nō debet. ⁊ eciam accipit met honorem ⁊ amoreꝫ deiet ſic in quātum das ⁊ in quātūrecipiēs imimicatur deo ⁊ eſt contra deum. Si auteꝫ res pͥmo amata eſt alia resqꝫ ipſe homo. tūcſolum vno modo. ſcilicet in quantum dans iniuſte alteri. quod ſolum deo debet̉.
Druckschrift
Theologia naturalis, sive liber creaturarum
Entstehung
Seite
84v
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten