oꝑatiōe fundata eſt vna regulaque poſita eſt ſupra. ti. lxiij. in fine. ex qua ſequit̉ vna alia operatio ſeu officiū ipſiꝰ intellectus q̄eſt nobilior per quam homo magis adhuc differt a brutis. ſcilicet affirmare ⁊ negare Vnde nulla res inferior homīe poteſt affirmare vel negare. hoc auteꝫ eſt officiū ſolius intellectꝰ. ⁊ qꝛ dumhomo affirmat aliquid recipit illud et dicitur eſſe receptum dumeſt affirmatū quia per affirmareomnia intrāt intellectū ⁊ per nenegare refutant̉. ⁊ dum intellectus affirmauit. ⁊ ꝯceſſit vnumiā recepit illud ⁊ tenetur ⁊ obligatꝰ eſt dencc̄itate ad affirmandum ⁊ cōcedendū omnia que ſūtligata ⁊ coniūcta cum pͥmo affirmato ⁊ conceſſo que ſequūturad illud. Similit̓ eſt de negatione. Et ideo affirmare vel negareaffirmāt ⁊ ligāt ip̄m intellectū.et id̓o maximū periculū eſt affirmare vel negare hoc in illis rebuſque tangūt bonum vel malū hominis inqͣntū homo ē. ⁊ qn̄qꝫ hōcōfirmat hoc qd̓ eſt falſū ⁊ malūſuū ⁊ ad ſuā deſtructioneꝫ ⁊ negat illud qd̓ eſt veꝝ ⁊ bonū ſuūet ad ſuā ſaluationē. Ideo valdēvtile eſt ⁊ nccāriū omni hoī habere artē affirmādi vel negādi. vthomo ſciat quid debeat affirmare vel negare ſeu cōcedere vel refutare ⁊ ſic ſit certꝰ ⁊ nō dubius.Nō quidem vt hēat artē affirmādi vel negandi omnia ſed ſolumque pertinēt ad hominem inquātum homo eſt. Si enim hō hꝫ artem ſcribendi. loquendi. ⁊ dictādi. multo magis hr̄e debet artemaffirmādi et negandi q̄ inagispertinēt ud hominē inquātum homo eſt ⁊ in quibꝰ eſt periculummaximū de perditōe hominis Iōdabit̉ hec ars ⁊ regula affirmandi ⁊ negādi que magis pertinētad hominē inquātum homo eſt.et maxime illā que ſūt ſupra naturā ⁊ intellectum ⁊ ſupra hominē. nō quidem ꝙ homo ꝓpter hocde facto cōcedat ⁊ affirmat ⁊ recipiat ⁊ credat ſed ꝙ ꝯgnoſcatdebitum ⁊ obligationē affirmādi ⁊ credēdi ita ꝙ quilibet homovidebit ſe eē obligatū de iure nature ⁊ beneri ad affirmādū ⁊ credēdū qͣꝫuis de facto nō affirmatnec credat. Aliud ē em̄ ꝯgnoſce̓et vide̓ ſe obligatū eſſe ad faciēdū aliqͥd. ⁊ aliud ē face̓ de factoillud. qꝛ nō ꝓpter hoc facit qͣꝫuisſe cognoſcit obligatum ad faciēdum illud ſient homo poteſt cognoſcere ⁊ videre ſe obligatuꝫ deiure nature ad credēdum ⁊ affirmādum aliquid ⁊ tamē nō propter hoc affirmabit nec credet.Vnde regula poteſt poni ꝙ quādo aliquid probat̉ de homine pertinēs ad operatōes hominis inqͣntū homo ē cōcludit̉ ꝙ debet vel tenet̉ vel obligat̉ hoc facere rōne ⁊nō coacte qꝛ ſi eſſꝫ obligatus deneceſſitate tūc nō poſſꝫ in ꝯtrariūnec haberet liberum arbitrium.