LI.I
nō ē ordo prioris ⁊ poſterioris. ſed nature qͦ vna eſt abalia nō vna prior alia. ⁊ ideo pͥma ꝓpoſitio eſt falſa q̄ dicit ꝙ om̄e ē ab altero ſit eo poſterius naturaliter.VIDI.Oſtea q̄ri ſolet. Hicq̄runtur tria. Primo vtrū pater genuitfiliū neceſſitate. Scd̓o vtrū voluntateTertio vtꝝ natura ſit diuina eēntia. Quarto vtꝝpater natura genuerit filiuꝫ. Utrū actus notionalesſint neceſſarij vel volūtarij. q. xiiij. articuloD primū ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ pater genuit filiūneceſſitate. neceſſariū enī ⁊ ꝯtingēs ſufficiendiuidūt ens. ſꝫ generatio filij non ē ꝯtingēsgͦ eſt neceſſaria. Pͣ Om̄e qd̓ īpoſſibile eſt nō eē neceſſeeſt eē. ſed oē qd̓ eſt ab eterno impoſſibile eſt nō eſſe. ergoncc̄e ē eē. ſꝫ generatio ē et̓na gͦ nccͣaria PͣMagꝭ ē difuſiua ſui lux eterna qͣꝫ tꝑalis. ſi ergo lux tꝑalis neceſſario diffundit ſe multomagis lux eterna. ſꝫ generatio filij eſt qͥdam diffuſio ſiue candor lucis eterne Sap̄. vigͦ ⁊cͣ. Cōtra Anẜ. diuidit neceſſitatē ⁊ coactōem ⁊ ꝓhibitionē. ſed neutra deo ꝯtingit. gͦ ⁊cͣ. Pͣ Ubi eſt noceſſitas non ē ꝑfecta libertas. ſꝫ ī deo eſt ꝑfecta libertasgͦ nll̓a neceſſitas. ℟. dd̓m ꝙ neceſſitas īuenit̉ in aliqͦdupliciter. Uno mō ex alio Alio modo ex ſe. primo mōin deo nulla ē neceſſitas. qꝛ talis neceſſitas vl̓ ex alio ſicut ex fine. ⁊ ſic eſt nature indigentis ſicut hō habet neceſſitatē cibi ad hoc ꝙ poſſit viuere vel eſt ex alio vimferēte. et ſic nature impotētis q̄ cogi p̄t vel ꝓhiberi. velex alio naturā creante. ⁊ ſic eſt nature create que oīa lōge ſunt a deo. Scd̓o aūt mō neceſſitas eſt in deo reſpectu oīm que in natura ſua ſūt. hec aūt neceſſitas nihileſt aliud qͣꝫ nature ip̄ius īmutabilitas. ⁊ quia filius eſtin natura dei exiſtens nō autē creature. ideo filium genuit neceſſitate ſic̄ etiā eſt deꝰ neceſſitate creaturas autnulla neceſſe ꝯdidit. ⁊ ꝑ hoc patꝫ ſolutio ad obiecta.D ſcd̓m ſic ꝓceditur. videtur ꝙ pater voluntarie genuit filiū. om̄e enī bonū eſt volitum adeo ſicut om̄e veꝝ eſt ſcitū. ſed generatio filieſt optima. ergo ē a deo volita. ⁊ ita pater g.nuit filiū volūtate. Pͣ Ubi ſimul ſunt natura ⁊ volūtas. natura bn̄ ordinata ſemꝑ ꝯformatur volūtati. ſꝫ īpatre ſimul ſūt natura ⁊ volūtas ⁊ natura ē ordinatiſſima. gͦ natura ſemꝑ ꝯformat̉ volūtati. ſed pater genuitfiliū naturaliter vt poſt dicet̉. gͦ ⁊ volūtate. Pͣ Si genuit filiū aut gͦ volūtate aūt ꝯͣ volūtatē aūt p̄t volūtatēſi ꝯͣ volūtatē gͦ coactꝰ. ſi p̄ter volūtatē. gͦ vel ignorās vl̓inuitus. ſi volūtate habet̉ ꝓpoſitū. Pͣ Filiꝰ ꝓcedit ꝑmodū ītellectus vt verbū. ſꝫ om̄e verbum ꝓcedit ad neceſſe ꝑ volūtatē. ergo ⁊cͣ. Cōtra volūtas eſt pͥncipiūlibere ſe hn̄s ad oppoſita. ſi ergo pater volūtarie genuioppoſitū ⁊ velle ⁊ facere potuit. gͦ potuit non generare.Pͣ Augꝰ negat ī lr̄a ꝙ pater nō volēs nec nolens genuit filiuꝫ. ℟º volūtas ad aliqͥd dupliciter ꝯꝑat̉. velvt pͥncipiū. vel vt potētia ad obiectū qd̓ eſt bonū. vndecum generatio filij ſit optima hic. ſcd̓o modo pr̄ genuitfiliū volūtate ꝯꝑatur aūt ad aliqͥd vt pͥncipiū duplicit̓.vel ſic̄ ad illud qd̓ ē ratio p̄dicādi. ⁊ ſic ꝯꝑatur ad ꝓceſſionē ſpūſſancti qͥ ꝓcedit ꝑ modum amoris qͥ eſt rō volūtarie ꝓductionis creaturaꝝ. vel ſicut ad id qd̓ eſt pͥncipiatum. ⁊ ſic cōꝑat̉ ad creaturas; ⁊ his duobꝰ modispater nō genuit filiū voluntate. ⁊ hoc ē qd̓ alij dicūt ꝙvolūtate ꝯcomitāte nō accedēte vl̓ antecedēte pater gͦnuit filiū. Et ſic ptꝫ ſolutio ad pͥmū ⁊ ad reliqͣ duo qͣꝓcedūt d̓ volūtate ꝯcomitāte ſiue ꝯꝑata ad obiectū Advltimū dd̓m ꝙ etiā in ꝯceptōibꝰ ītellectualibꝰ fit redu-
ctio ad pͥncipia q̄ naturaliter ītelligūt̉ alia autē a pͥncipijs ꝑ imꝑium volūtatis deus aūt naturaliter ītelligiſeip̄m. ⁊ ꝓpter hoc ꝯceptio diuini ꝟbi eſt naturalis. creaturas aūt ꝯcipit ⁊ ītelligit volūtate. Argumēta aūtin ꝯtrariū ꝯcludūt de volūtate antecedēte vl̓ accedēte.D tertiū ſic ꝓcedit̉. videtur ꝙ natura dei nōſit ibi diuina eſſentia. quia ẜm ph̓m in ſcd̓ophiſic̄. natura ē pͥncipiū motus ⁊ qͥetis in eoin quo ē. ſꝫ in deo nullꝰ ē motꝰ. gͦ eiꝰ eſſentianatura dei nō d̓r. Pͣ Boe. in li. de duabꝰ naturis ponēs aliā nature ſignificatōem dicit ꝙ nat̉a eſt vnūqd̓qꝫinformās ſpecifica differētia. in deo aūt nō eſt neqꝫ genus neqꝫ differētia. vt Auic̄. ꝓbat gͦ ⁊cͣ. Pẜm aliamaſſignatiōem boetij natura ē ſub̓a q̄ agere vel pati pōtſed agere vel pati eſt ypoſtaſis. gͦ ẜm hec diuina naturaeſſentiā dici nō debet ſꝫ magis ꝑſona. Pͣ Nature nomen a naſcēdo eſt ſumptū. ſꝫ naſci ī diuinis ꝑſone competit nō eſſentie. gͦ ⁊cͣ. Cōtra eſſentia dei magis ē intima d̓o qͣꝫ eēntia hoīs ip̄i hoī. qꝛ deꝰ ē ſua eēntia nō aūthomo ſed eēntia hoīs d̓r eiꝰ natura. gͦ multo magis ⁊cͣ.℟º dd̓m ꝙ nature nomē ſūptū eſt a ſubſtātijs viuentibꝰ. qͣꝝ generatio natiuitas d̓r. cum oīs aūt motꝰ a termino denomīet̉. a qͦ etiam ſpeciē trahit. illud d̓r in p̄dictis ſubſtātijs nat̉a qd̓ ꝑ natiuitatē accipit̉ ab vno ⁊ abaltero cōmunicat̉. hoc aūt ē eſſentia ſpeciei. qꝛ generāsgenerat ſibi ſimile in ſpecie. ⁊ inde eſt ꝙ p̄dictaꝝ rerumeſſentie nature dicūtur. ⁊ ex hͦ trāſlatū eſt nomē naturead ſignificādū eſſentias oīm aliaꝝ rerū ſiue ī eis ſit natiuitas ſiue nō. In diuinis gͦ ip̄a eſſentia dei natura d̓ꝫrōne eius ad qd̓ ſignificādū nomē trāſlatū ē ⁊ rōne impoſitiōis nomīs. qꝛ diuina eſſentia naturā ꝯmunicatAd primū dd̓m ꝙ ẜm ph̓m. v. meth. illa nature acceptio ſumit̉ ꝑ quādā ſil̓itudinē a natiuitate q̄ qͥdē ī deoeſt qͣꝫuis nō ſit ibi motꝰ. vn̄ nihil ꝓhibet naturā in deodici. Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ differētia d̓r natura inqͣꝫtū cōpletiua eſt ī tota eſſentia ſpeciei ⁊ non inqͣꝫtum dr̄ia eſtvn̄ nihil ꝓhibet eſſentiā diuinā dici naturā qͣꝫuis diffetētia ī eo nō ſit. Ad tertiuꝫ dd̓m ꝙ qͣꝫuis agere ⁊ patiſit ypoſtaſis tn̄ principiū actionis ⁊ paſſiōis ē eſſentia.Ad qͣrtū dd̓m ꝙ lꝫ diuina eſſentia nō naſcat̉ tamē ꝑnatiuitatē ꝯmunicat̉. ⁊ hͦ ſufficit ad rōnem nature.D qͣrtū ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ pater nō naturaliter genuit filiū. Hyl̓. enī in li. de ſynod̓. nō naturali neceſſitate ductus pater genuit filiumpͣ In deo volūtas ⁊ natura idē ſūt. ſi gͦ generatio nō fuit opus volūtatis. gͦ nec nature Pͣ Pernaturales rōnes deuenerunt ph̓i in cognitionē naturediuine. ſꝫ cognita natura cognoſcit̉ oꝑatio nature. gͦ potuerunt deuenire in cognitōem generatōis filij. ſꝫ hͦ eſtfalſū. gͦ illd̓ ex quo ſeqͥtur ſcꝫ ꝙ generatio filij ſit a natura. Cōtra Dam. dicit ꝙ generatio ē opus diuine nature exiſtens. Pͣ Si nō ē opus nature. gͦ nō eſt filiusnaturalis. gͦ eſt filius adoptiuꝰ ℟ eſſentia diuina eſtpͥncipiū oīm actuū diuinoꝝ ẜm diuerſā rōneꝫ attributoꝝ ſicut volēdi inqͣꝫtum ē volūtas ītelligēdi inqͣꝫtuꝫ ēītellectus. ⁊ ſic de alijs. ⁊ qꝛ de rōne generatōis eſt vt genitū ꝓducat̉ in ſil̓itudinē generātis. cuiꝰ ꝓductōis pͥncipiū eſt natura. q̄ vt dicit boe. eſt vis inſita rebꝰ ex ſil̓ibus ſimilia ꝓcreans. ideo eſſentia ſub rōne nature ē pͥncipiū in patre generatōis filij. id̓o d̓r ꝙ pater natura generat filiū. Ad primū de Hyl̓. dd̓m ꝙ neceſſitatē naturalē vocat defectū ꝯtingētē ex natura ꝯtra volūtateꝫ⁊ ſic de tali loquēdo natura ſiue naturali neceſſitate noītelligit̉ cū d̓r: pater genuit filiū natura. Ad ſcd̓m volūtas ⁊ nat̉a ſūt idē. dd̓m ꝙ qͣꝫuis ſūt idē re differūt tn̄rōne ſicut ſcīa ⁊ volūtas. vn̄ multa ſcit deꝰ q̄ non vult