cōpaſſi ſunt iudices eoꝝ tanꝙͣ iudicantes de moribꝰ et ſententiā ꝓferētes dixit hoc areſtotiles. Adiunge illum petre. ⁊ abſortuſ eſt.quid eſt ariſtotiles audiāt. dicitxp̄s. et apud inferos cōtremiſcit.dixit hoc pytagoras. dixit plato.Adiunge illos petre. ꝯpara autoxitatē illoꝝ autoritati euangeliceCōpara inflatos crucifixo. dicaꝰeis. vos lrās vrās cōſcripſiſtis incordibus ſuꝑͣboꝝ: ille cruce ſuā inIudiēt.cordibusregum. ¶¶ Alci. ergo ⁊ audiant ſuꝑbil verba meā ſad ſuaꝫcorrectōeml qm̄ potuerūt ſ. ſe corxigere. viuāt in hoc mūdo ⁊ penifētes diſcātꝭ ſic̄ craſſitudo terre qn̄vomere ſcindit̉. Srupta eſt ſuperterra la eruipit ſurſum. ſic OIſſipata ſunt omnia oſſa nr̄a I. v. v̓tutes anime noſtre ꝑ ſciſſionē pctōrum ſecus infernū ad que appropinqͣre facit multiplicatio pctōꝝ.Virtutis em̄ diſſipatio q̄ ſit ꝑ vitia facit appropinqͣre ad penaꝫ gehenne. Sequit̉l qꝛ ad te Hic ncipit verſus in hebreol qꝛ ad te dn̄eoculi mei: in te ſperaui nō auferasanimam meā Hic ratio preceditcām. Vnde ſic conſtruitur lrā. Nōauferas auferri non permittasanimā ſupple a te ꝑ culpa: qꝛ ad tedn̄e oculi mei tanꝙͣ ad ꝓtectoremmeū. In te ſperaui. Et ido Cuſtodi me a laqueo quē ſtatuerūt mͥviꝫ dyabolus ⁊ miniſtri eius et aſcandaliſ oꝑantium iniqͥtatē Scādalū em̄ ē dc̄m vl̓ factū minꝰ rectūprebēs occaſionem cume alteri.40Qd̓ ꝑ fratres crebro ꝓ¶ Al L. uerit inqeros: qͥſcam refugūit caritatē. Laquei ſūt aduerſa carnis deſideria: quibꝰ menteshumane blandis nexibꝰ illigant̉Per laqueos igit̉ ⁊ ſcādala. totiꝰmundi mala breuit̓ ꝓpheta cōplexus eſt. a qͥbus ſe ſupplicat cuſtodiri ne ꝑ inſidias eoꝝ poſſit illa q̄ari. Cōſequent̓ ſubdit de elcīſ ſe culi. cum qͥbus ſupͣ noluit cōicari dicens Adent in retiaculo eius I.NEE res lillaqueati conſueVViꝫ demonis peccatotudine peccatil ſingularit̓ ſū egoeoꝝ cōſortia fugiendol donec tnͣſeam lex hoc & q¶ Hoc eniꝫ ſecuſeculo. luꝫ bt̄i velut viandes tnͣſire dicunt̉. qꝛ nullis eiusdelcātionibꝰ occupant̉. Cognouimus km̄i fratres qͣle ſit ꝑiculū ſiloqͣmur incaute. cognouiꝰ. qͣntuꝫnos metue̓ debeamꝰ qd̓ ſcīſſimusꝓpheta formidat An̄ em̄ nō a̓ vaniloquiū ſubrepit. aut deſideriuꝫ falſitatis īducit clingua eſt q̄ nos trahit ad vitia: quā vno modo tutiſſime vincimꝰ ſi eā ſemꝑ dn̄i laudibꝰoccupemus. loquat̉ ſꝑ illud vbi neſcit errare. agat opꝰ aīe ꝓfuturuꝫet ſeruiat venerant̓ auctori. Tuncem̄ ori nr̄o cuſtodiaꝫ ponimꝰ ſi iugit̓ dn̄i mandata meditemur. ſiletem̄ in malo qͥ non tacet bonū. Necerror ſb̓ripit vbi ſe veītas celeſtis.infudit. Nā ſi a nob̓ cogitatio mala ſubducat̉. ſi actꝰ turpiſſimꝰ ſegregat̉ ſi a maioꝝ ꝯu̓ſacōe diuidamur: tūc vt ꝓph̓a dicit ſingularesefficimur dn̄o noſtro a xp̄o qui ēV. i.