nocte. Qui hoc fecerīt premij quidmeret̉. ſequit̉ Et erit tanꝙͣ lignūqd̓ plantatū eſt ſecꝰ decurſus aqͣꝝAulti ſimpl̓r īterp̄tant̓: ⁊ dicunt.Quō lignū ſi plantatū fuerit iuxtaaqͥs neceſſe ē vt vireat ⁊ n̄ ficcat̉..qꝛ hn̄t rādices eiꝰ hūores vn̄ viuātSic qͥcūqꝫ legē dei meditat̓: ipſa legis meditatio virorē ei facit ⁊ vitaHoc illi ſimplicit̓ int̓pretant̉. Noſat ſpūalibꝰ ſpūalia ꝯꝑates ī ꝓu̓.iij. de ſapīa legit̉. Lignū vite ē om̄ibus ꝯp̄hendētibꝰ ea. Et ẜm apl̓mxp̄us dr̄ virtus ⁊ dei ſapīa. Si aūtſapīa lignū vite eſt: ipſa at ſapīaſuper ⁊ zech̓.xp̄us.eſt. HII ¶ A. omel̓. pͥma.ui platatꝰ eſt ſecꝰ decurſus aqͣꝝ.qꝛ īcarnatꝰ eſt iuxͣ lapſus ⁊ iuxtapeccata ⁊ nō in peccatis defluentuppl̓orū. Naꝫ aqͣ ppl̓i interp̄tant̉ inApoaae̓. Ie Algꝰ Iero.Vides gͦ qm̄ qui btus vir ⁊ ſcūs ēhuic ligͦ ⁊ ſapīe ꝯꝑat̉: hoc eſt xp̄oſil̓is erit: ſic̄ dic̄ apl̓us. Cōſide̓ nosfacit. vfaciet ī celeſtibꝰ ⁊ ꝯregnarehuic. ⁊ laodicie eccīe in Apoc̄. dicit̉Qui vicei̓t d̓abo ei ſede̓ mecū ī thronō meo. Videtiſ gͦ qꝛ cū xp̄o regbimꝰ ī celo de qͦ adhuc ſb̓dit̉. qd̓ fructū ſuū ⁊ ꝓmiſſione ſuā: d̓abit ī tein die iudicij. ¶ All̓ll. caitelepore ſuo. hoc ēRn̄ dictis ſuis Aat xxvi. Venite bn̄dictipr̄is mei ꝑcipite regnū. Et ne qͥſꝙͣde xp̄i ꝓmiſſiōe dubitaret ꝯſeq̄nt̓ſubiugit Augͥ. Et foliū eiꝰ nō defluet ꝙ v̓bū eiꝰ nō erit irritū qꝛ verbūdomini manet in eternum.⁊ intile̓ d̓n̄ verba folijſ¶ A Nl. arboric oꝑata. qꝛ ſic̄ illafructꝰ tegūt: ſic ꝓmiſſiōes faas etiſta cuſtodiūt: et oīa q̄cūqꝫ facietꝓſꝑabunt̉: tā facta ꝙͣ dicta eius.Alit̓ autē ī ſenſu morali pōt exponiQd̓ lignuꝫ i. qͣloco. O ¶U beatus vir. daab illobit fructu ſuū. nō alienū vt ipocrite ⁊ fatue v̓gines. q̄ ambulāt ⁊ operant̉ bonū ad teſtimoniū alienū vtlaudent̓: vel vt bt̄ī valeāt tꝑaliter.ſꝫ iſte btūs .ſ. vir: fructū ſuū dabitvolūtarie nō coacte: ẜm illd̓ apl̓i. ijad Cor. ix. Nō ex triſticia ⁊nc̄itateHilare em̄ datorē diligit deꝰ: ī tꝑeſuo. Tempꝰ vniu̓ſcuiuſqꝫ bn̄faciēdi ē pn̄s vita. Vn̄ ecc̄ī. ix. 8d̓cūqꝫpōt face̓ manꝰ tua inſtāter oꝑare:nec opꝰ: nec ratio: nec ſcīa: necſapīa erūt apd̓ inferos qͥ tuꝓpe̓aſNūc gͦ ī pn̄ti vita ē tēpus bonū faciendi. ⁊ ī alia vitā poſt iſtā erit tp̄smercedē recipiēdi: ẜm ꝙ dic̄ Appꝰ.ij. ad Cor. v Om̄s nos māifeſtarioportet an̄ tribunal xp̄i vt referatvnuſqͥſqꝫ ꝓpͥa cordis ſui ⁊ corꝑis ꝓvt geſſit: ſiue bonuꝫ ſiue malū. Etfoliū eiꝰ nō defluet ⁊ ꝟbū bt̄ī virinō erit ocioſū: ſꝫ erit alijſ vtile. Vn̄Greg̓. Ocioſū eſt ꝟbū qd̓ caret ratiōe iuſte nc̄itatis: aut intētōe pievtilitatis. ⁊ oīa q̄cūqꝫ faciet ꝓſꝑabuntur. NlIO. ad ſempit̓nā beatiuia ꝑ oīa ſua botudinē ꝑducet̉. Vn̄ ad Roͣ. viij. diligētibꝰ deū oīa cooꝑant̉ in bonuꝫhis q̄ ẜm ꝓpoſitū vocati ſunt ſcī.Et qm̄ oppoſita iuxta¶ Ok. ſe poſita magis eluce
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten