ad diripiendum ſunt aſtuti et adopprimendum impij. Siue igiturlaudem dei in bonitate eius ⁊ potentia: ſiue miſeriam noſtram in infirmitate et culpa noſtra: ſiue maliciam aduerſariorum noſtrorumin tyrannide eorum et aſtutia adexercitatiōnem mentis et augmētu bone deuotionis orateſ comemoremus: nihil ineptum facimus.et per pium affectum queꝫ ipſa innobis verba excitant vbiqꝫ orāteſſumus. Vt eniꝫ breuiter cuncta cōplectar quotienſcunqꝫ laudem deinarramus: quecūqꝫ ſint verba qͣntum cunqꝫ prolixa: quid in his omnibus intuſ cor noſtrum dicit niſivnum hoc loquitur ꝙ eum animirans amat: et amando ammirat̉.?Similiter quādo de noſtra miſeriacoram eo orantes agimus: quecunqꝫ ſint verba quantumcumqꝫ prolixa: quid in his orationibꝰ cor noſtrum dicit niſi hoc vnum ꝙ confitemur nos miſericordiaꝫ eius querere: et in eo omnem fiduciam noſtraꝫ collocare? Que deuotio quantum humilitati eſt proxima: tanto magis deo accepta. Item cuꝫmaliciam aduerſariorum noſtrorum tam ſpiritualiuꝫ ꝙ corꝑ aliūin orationibus noſtris corām deoaccuſamus: qualiacunqꝫ ſint verba quantumcunqꝫ prolixa: quidtamen aliud per hec omnia ꝙ iuſtum iudicium dei ad noſtram liberationem expoſcimus vt eripiatnos ab his quoruꝫ tyrannide muiſte opprimimur: ⁊ malicia iniuſteaduerſamur.? Et qui a vltionem deinimicis noſtris et iudicium cauſe noſtre diuino iudicio libenter relinquimus: quid eſt ꝙ pro hac deuotione ⁊ humilitate iuſte a do impetrare non debeamus. Vnuſquiſqꝫ ergo cum in oratōe vel pſalmoꝫvel alias quaſcunqꝫ ſcripturas decantat: diligenter conſideret cui affectui ſeruiant: ⁊ ad illum affectuꝫtoto niſu cor ſuum excitet ad queꝫid quod loquitur ma gͦ pertinerevidet. quia ſi verborum que loquitur affectum habuerit per affectūipſum melius verborum virtutemcognoſcet et intelligentiam maiorem: deuotioneꝝ affectumqꝫ accendet. Et infra Forte cogitare cepi qͣnta ſit felicitas cum deo eſſe. Iteꝫ qn̄ta ſit miſeria in hoc ſeculo viuere?quanta demum calamitas ſempercruciari in inferno. Et ex hac meditatione mea ſubito amore celeſtispatrie attrectatꝰ ip̄o affectu ducente in hhec verba incurro. Beatꝰ virqui non abijt in conſilio impiorū⁊ in via peccatoruꝫ non ſtetit. Cuius pſalmi totaꝫ ſeriem ſi ſcd̓m intimum compunctionis ſenſum inq̄rimꝰ: qͥd̓ aliud niſi hec vbiqꝫ dicēteꝫ īuenimꝰ. Felices qͥ nunꝙͣ a deoreceſſerūt: ⁊ infelices ac miſeri quiſe ab illo elongauerunt. Iteꝫ cogitaui mecum quanta eſſet potentiādei. ac dein̄ admirari cepi veſaniamhominum qui mortales ſunt: et tamen voluntati eius obuiare nonpertimeſcunt. Ex hac itaqꝫ admiratione compulſus ſuꝫ exclamare:et dicere. Quare fremuerunt gentes: ⁊ populi meditati ſunt īama