luxurievix

penas: odit deum panarū actorē. Naꝫmulti odiunt penas: qui tamen eas patient̓ ferre deberent ex reuerentia diuīeiuſticie. Augꝰ. x. cōfeſſ. dicit ꝙ mala penalia q̄ deꝰ tolerare iubet non amare: c̄ꝓrumpere in odiū dei punientis. hͦ eſthabere odio dei iuſticiam qd̓ eſt gͣuiſſimū pcc̄m. Gregꝰ Nequius eſt odiſſe iuſticiam: qͣꝫ non feciſſe. L ¶ Septima filia eſt amor mundi. Pro quo ſciendum ꝙ amare mundū eſt multū periculoſum Primo qꝛ charitatē dei extinguiti. Iohis. ij. Si quis diligit md̓m. noneſt charitas patris in illo. Scd̓o qꝛ ſic̄dilectio dei eſt fons oīm bonorum ⁊ ꝟtutum. ita dilectio mundi oīm vicioꝝ Un̄Gregꝰ. Diſce hō non diligere munduꝫvt diligas deū: auerte vt ꝯuertarꝭ. funde vt implearis. Tertio qꝛ inimicꝰ deiꝯſtituitur. Unde Iacobi. 4. Amicitiahuius mundi inimica eſt deo. Quartoqꝛ ſeruū diaboli ſe facit. Apl̓s ad Gal̓pͥ. Si mundo placerem: ẜuus xp̄i noneſſem. Unde Math̓. 6. Nemo p̄t duobus dn̄is ſeruire. Unde etiā Chriſoſt.ſuꝑ Matth̓. O qͣꝫ miſerrimꝰ eſt mūdꝰ.⁊ miſeri qui eū ſequunt̉: ſemꝑ em̄ homines mundi oꝑa excluſerūt a vita. Notaſi amor mundi intm̄ excreſcat in hoīe ꝙp̄ponat̉ amori dei vel vite et̓ne. vel ſi redundat in iniuriā: q̄ tollit charitatē ꝓximi eſt pcc̄m mortale. Si tn̄ citra hoslimites ſiſtat: p̄t eſſe veniale. ¶ Octauafilia eſt ſtulticia. Hoc eſt: ſi quis exprimere valet ſcꝫ illud gaudiū ſempit̓num.⁊ hereditatem celeſtē ꝯtemere. ⁊ ꝓ nihilo reputae̓. ⁊ plus delectari in zeno luxurie: qͣꝫ in deo. et oībus bonis: ⁊ gaudijs ſpiritualibus ⁊ celeſtibꝰ:¶ Luxuria palliat ſe triplicit̓Uxuria palliat ſe ſub t̓plici ſpeM virtutū. Primo occultat ſe ſubſpecie affabilitatis ⁊ beniuolentie. ⁊ hoc apparet in illis qͥ alijs ſe nimisaffabiles exhibēt. Sunt em̄ quidā quiad hoc ſtudent: vt oībus ſe affabiles et

gratioſos exhibeāt ⁊ oībꝰ placere deſiderant. ⁊ ſic frequent̓ occultat ſe viſcꝰ voluptatis. Et illa cogitatio eſt multū periculoſa. qꝛ ſub ip̄a puritas ꝟtutis ⁊ ſinceritas diuini amoris frequent̓ inficit̉ꝑ occultatū amorē carnis. Remediū cōtra hanc voluptatē eſt ꝙ hō diligent̓ cōſideret mentem ſuā ⁊ diſcutiat. vtrū ſubſpē affabilitatis ⁊ amicitie quā exercetaliqua ꝯcupiſcentia vel inclinatio pͥuatiamoris latent̓ ſe abſcōdat. Et ſi quā talium deprehendit: ſecuriꝰ tunc erit ꝙ ſepotius exhibeat ſingularē ⁊ maturū qͣꝫꝙ per ſua affabilitatem malā inclinationem in ſeip̄o ſuſcitet. vel alijs ip̄am ꝓcurꝫ. ⁊ etiā optimū remediū ē ad ideꝫ ꝙhō tāta magnimitate ⁊ tāta cordis altitudine mentis pudititiā amplectaturvt etiā dedignetur ſe cuicunqꝫ familiariter exhibere. vt poſſit ſue mentis puritas inquinari. Et hec magnanimitasid eſt cordis ſublimitas nequaqͣꝫ ab elatione: ſed potius ab virtutis amore procedit. ¶ Scd̓o occultat ſe ſb̓ ſpecie charitatis ⁊ amicitie. ⁊ hoc apparet ī his qͥdicūt. ꝙ ideo ſingulari affectione ad aliquas ꝑſonas inclinentur. vt ex inde ꝓfectum ſue ſalutis magis querant. ⁊ eorū directōe in deū magis feruent̓ ⁊ ſollicite inſiſtāt Et iſti multotiēs decipiunt̉Quia in hoc caſu ſub ficta ſpē charitatꝭ⁊ ſalutis ꝓximi viſcus carnal̓ ꝯcupiſcentie ſe occultat. Remediū ꝯͣ hͦ eſt ꝙ hō diligēt̓ ꝯſideret quāta vtilitas illi ꝑſone ꝓuenire poſſit ꝓ cuiꝰ ꝓfectu ſingularē adip̄am affectōeꝫ gerit. Cōſideret ſi illa ꝑſona ſua directōe ⁊ ſtudio indigeat. Nāſi hō ſeip̄m aūt aliā ꝑſonā adeo mollemcognoſcat: ꝙ notabilit̓ timeat ꝙ ex eiꝰſtudio ſibi vel illi mentꝭ occupatio vl̓ noxia amorꝭ inclinatio ꝓueniat: tutiꝰ ē hoīꝙ ſe ab oībꝰ ill̓ actibꝰreſtringat ex quibꝰpoſſet ſibi vl̓ alij aliqd̓ noxiū ꝓuenie Nāetiā Gregꝰ. Quotienſcūqꝫ qͥs ꝑ geſtꝰ ꝓcaces ⁊ leues diuinū amore in corde ꝓximi diminuit: totiēs in mēte ſua ſeipſuꝫ

U